Σάββατο, Μαΐου 23, 2015

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ




(Για το βιβλίο μίλησαν ο Βίκτωρ Τσιλώνης, Έλσα Κορνέτη και ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου.Η συζήτηση και παρουσίαση του βιβλίου οργανώθηκε από τις Εκδόσεις Κίχλη και το περιοδικό Intellectum, το Σάββατο 9 Μαίου.Στην φωτογραφία από δεξιά προς τα αριστερά: Άκης Παπαντώνης, Έλσα Κορνέτη, Βίκτωρ Τσιλώνης και Κυριάκος Συφιλτζόγλου)



Τα  ερωτήματα της ζωής αποκαλούνται κορυφαία επειδή δεν πρόκειται να απαντηθούν ποτέ. Δουλειά του συγγραφέα είναι να επαναφέρει με τρόπο εμμονικό αυτά τα ερωτήματα και να αλλάζει τον συσχετισμό των λέξεων ώστε να προκύπτουν συνεχώς  καινούρια νοήματα. Προφανώς, οριστική απάντηση δεν δίνεται ποτέ. Ο συγγραφέας πρέπει να επιμένει στα νοήματα όπως ο μαγαζάτορας πρέπει να έχει ανοιχτό το μαγαζί ακόμη κι αν δεν περπατάει ψυχή έξω από.αυτό.Τα νοήματα μας πλημμυρίζουν όταν τα πολιορκούμε.

Πιστεύω ότι το πιο δύσκολο σημείο της συγγραφικής δράσης είναι η επινόηση μιας δομής που θα βοηθήσει τον συγγραφέα να ξετυλίξει τις διαδαλώδεις σκέψεις του. Ο Άκης Παπαντώνης ανήκει στην νέα γενιά των ελλήνων λογοτεχνών που παρουσίασε το βιβλίο 《 Ο Καρυότυπος μιας Αφήγησης》στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Ο Άκης Παπαντώνης είναι μοριακός βιολόγος και επιλέγει για την δομή της ανάπτυξης ενός αφηγήματος τον Καρυότυπο.Στις απορίες του κοινού, ο συγγραφέας αποσαφηνίζει ότι ο Καρυότυπος είναι κάτι σαν την φωτογραφία των χρωμοσωμάτων του κυττάρου, μια οπτική ανάπτυξη του γονιδιώματος.

Φαντάζομαι ότι ο συγγραφέας ασφυκτιά μέσα στην γλώσσα της Μοριακής Βιολογίας.Εκεί, η Μοναξιά, η Μνήμη, ο Έρωτας, η Στοργή, ο Θάνατος, η Σκέψη, όλα υποβαθμίζονται σε απλές βιοχημικές αντιδράσεις και ψυχρά εργαστηριακά δεδομένα.Μόνη και λυτρωτική διέξοδος η Ποίηση που περιλαμβάνει και την Λογοτεχνία.Εκεί, η  ζωή αποκαλύπτει τα μύχια μυστικά της και γίνεται μυσταγωγία. Είμαι απολύτως σίγουρος ότι οι επιστημονικές μέθοδοι και τα πειράματα είναι από μόνα τους ανεπαρκή, καθώς δημιουργούν μια γλώσσα που αδυνατεί να εξιχνιάσει το μυστήριο της ζωής.Αν καταλαβαίνω καλά,  ο Άκης Παπαντώνης με την δική του Αφήγηση μας καλεί να αναρωτηθούμε για το ρόλο και τη συμβολή της Επιστήμης στα υπαρξιακά ζητήματα της ζωής.





Όταν στα φοιτητικά μας χρόνια θέλαμε να ορίσουμε το μέρος για το ραντεβού, δεν λέγαμε στο καφέ Ματζέστικ αλλά εκεί που οι άνθρωποι ψάχνουν το ΕΓΩ τους. Με πρόσοψη στον Θερμαϊκό κόλπο, το Ματζέστικ υπήρξε ένα από τα τελευταία και εμβληματικά καταφύγια για όλους αυτούς που βυθίζονταν στις σκέψεις τους και παρέμεναν σιωπηλοί αντίκρυ στο πλακόστρωτο και τα κύματα της θάλασσας. Άνθρωποι μοναχικοί και τυραννισμένοι από τον βαρύ φορτίο της ύπαρξης, ήξεραν ότι εκεί υπήρχε ένας φιλόξενος χώρος.
Παρακολουθώντας την εκδήλωση για το βιβλίο του Βασίλη Ρουβολή 《 Το τελευταίο μπλουζ στο καφενείο Ματζέστικ》χαίρομαι γιατί ο συγγραφέας αναπλάθει τα προσωπικά του βιώματα και καθιστά το Ματζέστικ και τους θαμώνες του την τελευταία εστία αντίστασης στις μπουλντόζες που έρχονται να ισοπεδώσουν την πόλη.Οι μακρυμάλληδες με τα σκουλαρίκια και τα ξεθωριασμένα τζιν οργανώνουν μια συναυλία με μπλουζ.Είναι η τελευταία νύχτα πριν να εισέλθουν και ισοπεδώσουν την πόλη οι μπουλντόζες. Οι θαμώνες του Ματζέστικ ελπίζουν να ημερέψουν τους οδηγούς και να αποτρέψουν την καταστροφή της πόλης.
Ακούω τον συγγραφέα και καθηγητή, Βασίλη Ρουβολή, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου εδώ στη Θεσσαλονίκη. Η γραφή είναι γι' αυτόν ένας τρόπος ύπαρξης που δεν μπορεί να αποχωριστεί. Η περιπέτεια της γραφής είναι γλυκιά και απαιτεί πειθαρχία. Η έλλειψη συνείδησης και εξελιγμένης σκέψης μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε άβουλα και φοβισμένα πλάσματα που βιώνουν κάθε οριακή κατάσταση ως το τέλος των δυνατοτήτων τους. Πιστεύω ότι ο Βασίλης Ρουβόλης θέλει να πείσει τον αναγνώστη ότι η επερχόμενη καταστροφή είναι το εφαλτήριο για να ξαναχτιστεί η πόλη από την αρχή.Το ζήτημα λέει ο ίδιος, είναι πάντα η αρχή.
Στα φοιτητικά του χρόνια, λέει ο συγγραφέας, σύχναζε στο συγκεκριμένο καφενείο. Ήταν ο μοναδικός που δεν ήξερε να παίζει τάβλι. Ωστόσο, ήταν αυτός που έβλεπε μέσα από την τζαμαρία το πλακόστρωτο τον κόσμο και την θάλασσα και άφηνε τις σκέψεις και τα βιώματα να ξετυλίγονται μπροστά του.Νομίζω ότι το βιβλίο του είναι ένα χρέος που έπρεπε να πληρώσει αναδρομικά. Χαίρομαι που η γενέθλια πόλη μου αποτέλεσε γι' αυτόν πηγή έμπνευσης!

2 σχόλια:

Τη 8:19 π.μ. , Ο χρήστης Anonymous coerdia είπε...

Καλημέρα Γιάννη, χρόνια πολλά στο ιστολόγιο!Κάθε χρόνο (εκτός από φέτος που δεν μπορέσαμε να πάμε για λόγους ανωτέρας βίας) περνάμε από την έκθεση βιβλίου. Κάθε χρόνο (και φέτος) απορώ πώς κατάφερες και είδες τόσες πολλές παρουσιάσεις. Εύχομαι καλή συνέχεια κι ευχαριστώ!

 
Τη 5:02 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Καλησπέρα, αγαπητή(τυπική και ουσιαστική προσφώνηση).Το πρόβλημα με την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι ο πληθωρισμός των εκδηλώσεων.Το πλεονέκτημα είναι ότι όλες οι βιβλιοπαρουσιάσεις γίνονται εντός των δυο περιπτέρων της Έκθεσης. Εδώ χρειάζεται το ένστικτο, η διαίσθηση και η γνώση ώστε να επιλέξει κάποιος ποιούς συγγραφείς θα παρακολουθήσει και ποιές εκδηλώσεις θα αποκλείσει.Οι επιλογές δεν βγαίνουν πάντα. Ωστόσο, ό,τι κι αν προκύψει, ο επισκέπτης θα πρέπει να αφιερώσει κανένα εννιάωρο του χρόνου του για κάθε ημέρα λειτουργίας της Έκθεσης.Έτσι πράττω και εγώ από το 2006 που παρακολουθώ την έκθεση.Τότε μάλιστα, υπήρχε και ένα αντίτιμο για την είσοδο που πολύ ορθώς είχε καταργηθεί στην επόμενη έκθεση.Με τόσο χρόνο μπορώ να πω ότι σχηματίζω μια αξιόπιστη και συνολική εικόνα για την Έκθεση.
Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου.Χαίρομαι που μείναμε λίγοι να φροντίζουμε τα ιστολόγιά μας.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα