Κυριακή, Μαΐου 31, 2015

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ




 Το πρωινό της Κυριακής για τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου είναι-το έχω ξαναγράψει-ένα νεκρό διάστημα. Στις 10 Μαίου οι πόρτες των περιπτέρων καθυστέρησαν να ανοίξουν και οι λιγοστοί επισκέπτες άρχιζαν να συγκεντρώνονται έξω από αυτά. Εκδηλώσεις όπως 《Από την βρεφική ηλικία .Θέματα κλινικής προσέγγισης και θεραπευτικών παρεμβάσεων στη βρεφονηπιακή ηλικία》 και 《Λόγω της κρίσεως σας χαρίζω το παιδί μου.Η διακίνηση των παιδιών στην ελληνική κοινωνία του 20ου αιώνα》μπορεί να άρχισαν με μια μικρή καθστέρηση αλλά μας αποζημίωσαν! Οι ομιλητές στη συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν τέσσερις.

Πρώτη μίλησε η ψυχίατρος ,Αλέκα Καζάνα, που αναφέρθηκε στον σχετικά πρόσφατο επιστημονικό σύλλογο ΕΝΤΟΜΩ/ΣΥΜΕΠΕ που αποτελεί μια διεπιστημονική προσπάθεια για να αντιμετωπιστούν προβλήματα ψυχικής υγείας. Η κ.Καζάνα λέει ότι τα πρώιμα τραύματα της βρεφικής ηλικίας δεν εξαλείφονται αλλά ενεργοποιούνται και επανεμφανίζονται στην εφηβεία. Τα σύγχρονα προβλήματα, λέει η ψυχίατρος, ξεπερνούν έναν επιστημονικό κλάδο και απαιτούν τη συνεργασία πολλών επιστημόνων για να αντιμετωπιστούν.Μου αρέσει ότι εστιάζει στην έννοια του πένθους κάνοντας αναγωγή των σημερινών κοινωνικών συνθηκών στον Μεσοπόλεμο.Λέει χαρακτηριστικά: 《Οι άνθρωποι τότε, γιάτρευαν το πένθος με μια ξέφρενη δημιουργικότητα》.Σήμερα, αναζητούμε μια ανάλογη δημιουργικότητα που θα αποτελούσε ανάχωμα για τις ενορμήσεις θανάτου. Η κ.Καζάνα μας λέει ότι στον 20ο αιώνα υπήρξαν στην ελληνική επικράτεια 10 χιλιάδες περιπτώσεις βρεφών που εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους στα βρεφοκομεία.Όλες αυτές οι πρώιμες εμπειρίες των βίαιων αποχωρισμών ακολουθούν τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν. Αποδεικνύεται ότι είναι προτιμότερο να υπάρχει ένας κακός γονιός από έναν ανύπαρκτο και εξαφανισμένο γονιό που δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της ανατροφής και διαπαιδαγώγησης του παιδιού.Η ανημπόρια είναι 《μια σκοτεινή πλευρά της γονεικότητας》 και τα μητρώα στα βρεφοκομεία μας παραπέμπουν σε δραματικές προσωπικές ιστορίες.
.Ο ρόλος του βρεφοκομείου, λέει η ψυχίατρος, γίνεται σπουδαίος για τα εγκατελειμμένα παιδιά.Αυτά, πρέπει να αποκτήσουν Πρόσωπο, να διαχειριστούν την ρήξη της βιολογικής τους ταυτότητας και να καταλάβουν ως εγκατελειμμένα παιδιά μια θέση στην αρχική οικογένεια. Αν το ακατανόητο της ύπαρξης τους δεν συμβολοποιηθεί, τότε προκύπτει το ψυχικό χάος.
Στη συνέχεια , μίλησε ο παιδοψυχίατρος, Μανώλης Φαιτάκης, που έκανε λόγο για μια ατέλειωτη βιβλιογραφική φλυαρία σε ανάλογα ζητήματα και μια υπερτίμηση της διάγνωσης των ψυχικών διαταραχών μέσα από τα ισχύοντα κριτήρια ταξινόμησης. Ο Φαιτάκης, όπως καταλαβαίνω, ζητάει να εκπαιδευόμαστε στην αντίληψη των αοράτων σημαδιών στη συμπεριφορά των παιδιών. Οι σιωπές, οι παράδοξες στάσεις τους, οι αποσιωπήσεις πρέπει να γίνονται αντικείμενο παρατήρησης και ανάλυσης.Η ιδρυτική ιστορία( η αρχή των βιωμάτων) είναι καθοριστική για την εξέλιξη της ζωής. Οι ιδρυματικές σχέσεις διαμορφώνονται όταν σκεφτόμαστε με στερεότυπα. Η ονοματοδοσία, θα πει, καθορίζει όχι μόνο τις οικογενειακές αλλά και τις ταξικές σχέσεις. Αναφέρει την περίπτωση ενός πατέρα που έδωσε το όνομά του στο παιδί του και απαξίωνε τον θεσμό της εκπαίδευσης, δηλώνοντας, ταυτόχρονα, χαρά που το παιδί του δεν πήγαινε καλά στα μαθήματα. Ο παιδοψυχίατρος επιμένει ότι τα ψυχικά σημάδια των προηγούμενων δεκαετιών παρουσιάζονται στις επόμενες γενιές.
Ο Γρηγόρης Αμπατζόγλου μίλησε κυρίως για τη συγγραφική και εκδοτική προσπάθεια του συλλόγου και τόνισε ότι τα κείμενα που περιλαμβάνονται στα βιβλία δεν γράφονται κατά παραγγελία αλλά είναι αποτέλεσμα Συνάντησης των επιστημόνων.Τελευταία, η κοινωνική ανθρωπολόγος Αίγλη Μπρούσκου ,μίλησε για την πολυετή έρευνα σε ένα βρεφοκομείο που το αποκάλεσε 《κλειστό σύστημα περίθαλψης》, αλλά και για την αδυναμία της να διαχειριστεί τον όγκο της οδύνης. Αν καθυστέρησε την έκδοση του βιβλίου, είναι επειδή δεν μπορούσε να αποχωριστεί όλα αυτά που είχε γνωρίσει κατά την έρευνά της.
(Ελπίζω να ερμήνευσα σωστά όλα όσα άκουσα από τους τέσσερις ομιλητές. Ιδιαίτερα πρέπει να σταθώ στη συγκίνηση που ένιωσε η κ.Καζάνα, όταν αναφέρθηκε στην περίπτωση ενός ασθενούς.Όπως καταλαβαίνετε, η ευαισθησία και η ελπίδα δεν έχουν πεθάνει ακόμη)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα