Παρασκευή, Αυγούστου 28, 2015

ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΞΕΦΤΙΑ

Το 1978 η δημοκρατία έκανε τα πρώτα της βήματα τρεκλίζοντας! Όχι, δεν έφταιγε το μεθύσι του κόσμου από την αποκατάσταση της δημοκρατίας αλλά η διατήρηση σε κρίσιμα πόστα του κρατικού μηχανισμού ,ανθρώπων που νοσταλγούσαν την χούντα της επταετίας.

Ο εκδημοκρατισμός μιας κοινωνίας δεν περιλαμβάνει μόνο ανακατατάξεις σε επίπεδο προσώπων στα γρανάζια της κρατικής μηχανής, αλλά και αγώνα για αλλαγή της νοοτροπίας σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας (ή του διπλανού μαγαζιού).

Το 1978, λοιπόν, ένα αντρόγυνο είχε ένα ψιλικατζίδικο.Το μεμπτό του πράγματος δεν ήταν η επιχειρηματική του δράση αλλά ο κρυφός ρόλος που είχε αναλάβει. Το ψιλικατζίδικο λειτουργούσε εκείνα τα χρόνια ως τόπος συλλογής πληροφοριών που σχετίζονταν με τις πολιτικές πεποιθήσεις των πελατών. Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια ότι οι εφημερίδες "Μακεδονία" και "Ελληνικός Βορράς" απευθύνονταν σε κοινό δεξιών αποκλίσεων. Αντιθέτως, η "Θεσσαλονίκη" φάνταζε ως μια αντικαθεστωτική εφημερίδα που την αγόραζαν όσοι ήθελαν να ανατρέψουν την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση. Δεκάχρονο παιδί, μπορούσα να καταλάβω το βλέμμα του αντρόγυνου που εστίαζε στις εφημερίδες που κουβαλούσαν οι διερχόμενοι. Στην βιτρίνα του μαγαζιού τους είχαν αναρτημένες μόνο τις εφημερίδες που ήθελαν να πουλήσουν. Για αυτό το αντρόγυνο δεν υπήρχαν οι εφημερίδες που ήταν αντίθετες με το ιδεολογικό τους πιστεύω.Επιπροσθέτως, έπρεπε να παράγουν έργο και αποτελέσματα.Συχνά, πυκνά δέχονταν τις επισκέψεις αντρών της ασφάλειας που μάθαιναν τα "νέα" της γειτονιάς! Η μεταβίβαση των πληροφοριών εκατό τοις εκατό αναξιόπιστων, από ένα ζευγάρι που δεν ήξερε την τύφλα του, αποτελούσε μια συνηθισμένη πρακτική για όλους αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με τη συλλογή πληροφοριών στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.

Ο ρουφιάνος όσο και αν θέλει να κρυφτεί η χαρά δεν τον αφήνει. Στην γειτονιά όλοι ήξεραν τι συμβαίνει. Οι κουβέντες μαζί τους ήταν μετρημένες. Το αντρόγυνο απολάμβανε την μικρή του εξουσία και ένιωθε πως ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να περάσει στα μαύρα κατάστιχα της Αστυνομίας όποιον δεν συμπαθούσε και όποιον δεν έκανε μια ικανοποιητική κατανάλωση από το μαγαζί του.

Στην μικροκλίμακα της κοινωνικής ζωής, ο άντρας και η γυναίκα ήταν σαν μινιατούρες-βαλιτσάκια της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών. Διατηρούσαν το μαγαζάκι τους και ένιωθαν εθνικά υπερήφανοι που συνέβαλλαν με τις μικρές τους δυνάμεις στη διατήρηση της έννομης τάξης!

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν"...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα