Δευτέρα, Αυγούστου 31, 2015

"ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;"

Τις ουσιαστικές συζητήσεις πάντα τις θυμόμαστε ως κομμάτια της ζωής μας ανεξίτηλα. Στα χρόνια του πανεπιστημίου, ένας από τους καθηγητές μας ταύτιζε τον προβληματικό άνθρωπο με τον προβληματιζόμενο άνθρωπο. Δικαίως έπραττε αυτήν την ταύτιση. Η δαιδαλώδης διεύθυνση των σκέψεων και η πολυπλοκότητα των βιωμάτων θέτουν τους ανθρώπους "εκτός εαυτού" και τούς οδηγούν να εκδηλώνουν ανορθόδοξες συμπεριφορές και στάσεις. Ωστόσο, χαρακτηρίζοντας κάτι ανορθόδοξο θα έπρεπε να ορίσουμε το ορθόδοξο. Σε εκείνο το σημείο, οι συζητήσεις μπλόκαραν! Στην ερώτηση "τι κάνουμε τώρα;" ο καθηγητής έδινε την απάντηση "Αυτό που κάνουν όλοι". Εδώ βέβαια , έπρεπε να προβληματιστούμε πάνω στις πράξεις των πολλών και στα κίνητρα που είχαν για να κάνουν αυτές τις πράξεις. Καταλήγαμε ότι το εύκολο που ήταν απαλλαγμένο από τον κόπο και προσανατολισμένο στην προσωπική απόλαυση, ήταν ένα βασικό κίνητρο για τις πράξεις των πολλών. Αν το κράτος χρεοκόπησε και η πατρίδα υπέστη τέτοιον διασυρμό, είναι επειδή πιστέψαμε ως μονάδες στη δύναμη και την αξιοπιστία των πολλών και όχι στους εαυτούς μας. "Τι κάνουμε τώρα;". Η ερώτηση μπορεί να απαντηθεί μόνο αν γνωρίζουμε "τι δεν πρέπει να κάνουμε τώρα"...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα