Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2015

ΚΑΤΑΝΤΙΑ

Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες την λυσσώδη προσπάθεια των δημοσιογράφων της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας(αυτοί πρέπει να διαχωρίζονται από τους δημοσιογράφους της έντυπης ή της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας) να αμφισβητούν και να θέτουν τελεσίγραφα στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση. Όλο αυτό το κλίμα μοιάζει με έναρξη εχθροπραξιών. Δημοσιογράφοι που δήθεν κόπτονται για την ανακούφιση των χαμηλών και ασθενέστερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, πρωτοστατούν σε μια ενορχηστρωμένη επίθεση και άθλια προπαγάνδα. Η ορμητικότητά τους προσλαμβάνεται από τους τηλεθεατές στην καθαρή και ζωώδη μορφή της. Συμπεριφέρονται σαν ταπεινωμένοι που τους πήραν την μπουκιά από το στόμα. Είναι ολοφάνερο ότι κυριαρχούνται από εκδικητικό μένος .Φαίνεται ότι τα συμφέροντα που θολώνουν την λογική και το συναίσθημα υπερισχύουν μέσα τους. Ασφαλώς, πρόκειται για κατάντια! Η Δημοσιογραφία που είναι ταγμένη στην υπηρεσία της Αλήθειας και της Ενημέρωσης, αρκετά υπέφερε από δαύτους!

Δευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2015

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΡΔΙΟΣ

Το δημοσιογραφικό δαιμόνιο φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν. Μου αρέσουν εκείνοι οι εργάτες της δημοσιογραφίας που κυνηγούν το ανεπίκαιρο και μας παραδίδουν αυθεντικά ρεπορτάζ. Που σταθμίζουν ένστικτα και φήμες και προχωρούν!

Δεν είναι εύκολο να προσεγγίζουμε ανθρώπους που έχουν θέσει όλη τη ζωή τους στην υπηρέτηση μιας μεγάλης ιδέας. Η Μαργαρίτα Πουρνάρα μέσα από το άρθρο της στο 《Κ》 της Καθημερινής(9/3/2014) μας παρουσιάζει την περίπτωση του μανιώδη συλλέκτη, Γιάννη Περδίου. Τον Φεβρουάριο του 2009 ο Γιάννης Περδίος ανοίγει το σπίτι του και αποκαλύπτει το 《μυστικό》 του.Το σπίτι είναι ένα ολόκληρο Μουσείο.Αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, νομίσματα, έγγραφα και κοσμήματα αποτελούν την πλούσια συλλογή.

Ο Γιάννης Περδίος δεν βρίσκεται στη ζωή. Στη διάρκεια του βίου του δεν επιθύμησε να κάνει οικογένεια επειδή δεν θα μπορούσε να της αφοσιωθεί. Το πάθος του για την συλλογή έργων τέχνης ήταν ανίκητο. Διαβάζω στο άρθρο ότι δεν πήγαινε διακοπές από φόβο μην αποχωριστεί την πλούσια και, ανεκτίμητης αξίας, συλλογή του.Το άγχος αποχωρισμού η αδυσώπητη μοίρα του...

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ


Το 1930 ο Φρόυντ είναι άρρωστος. Οι συνεχείς χειρουργικές επεμβάσεις στην στοματική κοιλότητα τον καταβάλλουν. Ο Φρόυντ είναι κουρασμένος και οι δυνάμεις του φαίνεται να τον εγκαταλείπουν. Όπως είναι καταβεβλημένος, αναζητά να διασφαλίσει το μέλλον της ψυχανάλυσης.Για πρόεδρο της Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Εταιρείας προορίζει τον Ferenczi. Ο Ferenczi είναι ένας από τους τελευταίους που μαθητεύουν και παραμένουν κοντά στον μεγάλο δάσκαλο. Παρεμπιπτόντως ο Φρόυντ υπήρξε μεγάλος δάσκαλος επειδή εβγαλε σπουδαίους μαθητές που αυτονομήθηκαν από το έργο του και ανέπτυξαν τις δικές τους θεωρίες.

Ο Ferenczi απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του Φρόυντ. Ωστόσο, ο ίδιος είναι βυθισμένος και απορροφημένος πάνω στην επεξεργασία και αντιμετώπιση του ψυχικού τραύματος. Μοιάζει σαν να θέλει να ξεφύγει από την επιστημονική κηδεμονία του δασκάλου του και να οικοδομήσει την δική του θεωρία για το ψυχικό τραύμα.

Ταλαιπωρημένος από την προσωπική περιπέτεια της υγείας, ο Φρόυντ χάνει την αγαπημένη του μητέρα. Όπως λέει ο ίδιος 《 τώρα έχω το δικαίωμα να πεθάνω》. Νιώθει τον χρόνο να λιγοστεύει και πρέπει να ενεργήσει γρήγορα για να καλύψει την θέση του προέδρου με τον Ferenczi. Για να τον πείσει, τού προτείνει να εκφωνήσει τον επικήδειο του όταν συμβεί το μοιραίο. Σίγουρα, κάτι τέτοιο είναι ιδιαιτέρως τιμητικό για τον Ferenczi. Ωστόσο, ο μαθητής του Φρόυντ είναι πάρα πολύ απασχολημένος. Σε ένα από τα γράμματα που ανταλλάσσει με τον Φρόυντ αναφέρει ότι 《 δεν διστάζω να τραβήξω τα πράγματα όσο πιο μακριά γίνεται , συχνά μέχρι τα όρια να οδηγούμαι ο ίδιος στο παράλογο》.

Παράλογος είναι ο θάνατος για τους πνευματικά ακμαίους ανθρώπους. Ο Ferenczi αρρωσταίνει με κακοήθη αναιμία και πεθαίνει. Μέχρι την τελευταία του πνοή παλεύει να συγκροτήσει μια ικανοποιητική θεωρία για το ψυχικό τραύμα. Ο Φρόυντ τελικά, είναι αυτός που εκφωνεί τον επικήδειο και εγκωμιάζει τον μαθητή του. Όταν πεθαίνει ο ferenczi είναι 59 χρονών!

(Διαβάζοντας το εκτεταμένο άρθρο του Χρήστου Αποστολακέα στο ψυχαναλυτικό περιοδικό 《Εκ των Υστέρων》(Ιούνιος 2003)