Κυριακή, Μαΐου 31, 2015

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ




 Το πρωινό της Κυριακής για τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου είναι-το έχω ξαναγράψει-ένα νεκρό διάστημα. Στις 10 Μαίου οι πόρτες των περιπτέρων καθυστέρησαν να ανοίξουν και οι λιγοστοί επισκέπτες άρχιζαν να συγκεντρώνονται έξω από αυτά. Εκδηλώσεις όπως 《Από την βρεφική ηλικία .Θέματα κλινικής προσέγγισης και θεραπευτικών παρεμβάσεων στη βρεφονηπιακή ηλικία》 και 《Λόγω της κρίσεως σας χαρίζω το παιδί μου.Η διακίνηση των παιδιών στην ελληνική κοινωνία του 20ου αιώνα》μπορεί να άρχισαν με μια μικρή καθστέρηση αλλά μας αποζημίωσαν! Οι ομιλητές στη συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν τέσσερις.

Πρώτη μίλησε η ψυχίατρος ,Αλέκα Καζάνα, που αναφέρθηκε στον σχετικά πρόσφατο επιστημονικό σύλλογο ΕΝΤΟΜΩ/ΣΥΜΕΠΕ που αποτελεί μια διεπιστημονική προσπάθεια για να αντιμετωπιστούν προβλήματα ψυχικής υγείας. Η κ.Καζάνα λέει ότι τα πρώιμα τραύματα της βρεφικής ηλικίας δεν εξαλείφονται αλλά ενεργοποιούνται και επανεμφανίζονται στην εφηβεία. Τα σύγχρονα προβλήματα, λέει η ψυχίατρος, ξεπερνούν έναν επιστημονικό κλάδο και απαιτούν τη συνεργασία πολλών επιστημόνων για να αντιμετωπιστούν.Μου αρέσει ότι εστιάζει στην έννοια του πένθους κάνοντας αναγωγή των σημερινών κοινωνικών συνθηκών στον Μεσοπόλεμο.Λέει χαρακτηριστικά: 《Οι άνθρωποι τότε, γιάτρευαν το πένθος με μια ξέφρενη δημιουργικότητα》.Σήμερα, αναζητούμε μια ανάλογη δημιουργικότητα που θα αποτελούσε ανάχωμα για τις ενορμήσεις θανάτου. Η κ.Καζάνα μας λέει ότι στον 20ο αιώνα υπήρξαν στην ελληνική επικράτεια 10 χιλιάδες περιπτώσεις βρεφών που εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους στα βρεφοκομεία.Όλες αυτές οι πρώιμες εμπειρίες των βίαιων αποχωρισμών ακολουθούν τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν. Αποδεικνύεται ότι είναι προτιμότερο να υπάρχει ένας κακός γονιός από έναν ανύπαρκτο και εξαφανισμένο γονιό που δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της ανατροφής και διαπαιδαγώγησης του παιδιού.Η ανημπόρια είναι 《μια σκοτεινή πλευρά της γονεικότητας》 και τα μητρώα στα βρεφοκομεία μας παραπέμπουν σε δραματικές προσωπικές ιστορίες.
.Ο ρόλος του βρεφοκομείου, λέει η ψυχίατρος, γίνεται σπουδαίος για τα εγκατελειμμένα παιδιά.Αυτά, πρέπει να αποκτήσουν Πρόσωπο, να διαχειριστούν την ρήξη της βιολογικής τους ταυτότητας και να καταλάβουν ως εγκατελειμμένα παιδιά μια θέση στην αρχική οικογένεια. Αν το ακατανόητο της ύπαρξης τους δεν συμβολοποιηθεί, τότε προκύπτει το ψυχικό χάος.
Στη συνέχεια , μίλησε ο παιδοψυχίατρος, Μανώλης Φαιτάκης, που έκανε λόγο για μια ατέλειωτη βιβλιογραφική φλυαρία σε ανάλογα ζητήματα και μια υπερτίμηση της διάγνωσης των ψυχικών διαταραχών μέσα από τα ισχύοντα κριτήρια ταξινόμησης. Ο Φαιτάκης, όπως καταλαβαίνω, ζητάει να εκπαιδευόμαστε στην αντίληψη των αοράτων σημαδιών στη συμπεριφορά των παιδιών. Οι σιωπές, οι παράδοξες στάσεις τους, οι αποσιωπήσεις πρέπει να γίνονται αντικείμενο παρατήρησης και ανάλυσης.Η ιδρυτική ιστορία( η αρχή των βιωμάτων) είναι καθοριστική για την εξέλιξη της ζωής. Οι ιδρυματικές σχέσεις διαμορφώνονται όταν σκεφτόμαστε με στερεότυπα. Η ονοματοδοσία, θα πει, καθορίζει όχι μόνο τις οικογενειακές αλλά και τις ταξικές σχέσεις. Αναφέρει την περίπτωση ενός πατέρα που έδωσε το όνομά του στο παιδί του και απαξίωνε τον θεσμό της εκπαίδευσης, δηλώνοντας, ταυτόχρονα, χαρά που το παιδί του δεν πήγαινε καλά στα μαθήματα. Ο παιδοψυχίατρος επιμένει ότι τα ψυχικά σημάδια των προηγούμενων δεκαετιών παρουσιάζονται στις επόμενες γενιές.
Ο Γρηγόρης Αμπατζόγλου μίλησε κυρίως για τη συγγραφική και εκδοτική προσπάθεια του συλλόγου και τόνισε ότι τα κείμενα που περιλαμβάνονται στα βιβλία δεν γράφονται κατά παραγγελία αλλά είναι αποτέλεσμα Συνάντησης των επιστημόνων.Τελευταία, η κοινωνική ανθρωπολόγος Αίγλη Μπρούσκου ,μίλησε για την πολυετή έρευνα σε ένα βρεφοκομείο που το αποκάλεσε 《κλειστό σύστημα περίθαλψης》, αλλά και για την αδυναμία της να διαχειριστεί τον όγκο της οδύνης. Αν καθυστέρησε την έκδοση του βιβλίου, είναι επειδή δεν μπορούσε να αποχωριστεί όλα αυτά που είχε γνωρίσει κατά την έρευνά της.
(Ελπίζω να ερμήνευσα σωστά όλα όσα άκουσα από τους τέσσερις ομιλητές. Ιδιαίτερα πρέπει να σταθώ στη συγκίνηση που ένιωσε η κ.Καζάνα, όταν αναφέρθηκε στην περίπτωση ενός ασθενούς.Όπως καταλαβαίνετε, η ευαισθησία και η ελπίδα δεν έχουν πεθάνει ακόμη)

ΜΑΡΙΑ ΠΕΤΡΙΤΣΗ-ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ




(Στη φωτογραφία: Στράτος Κερσανίδης, Έλσα Σπυριδοπούλου και η συγγραφέας Μαρία Πετρίτση στη μέση)


Στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου η συγγραφέας Μαρία Πετρίτση παρουσίασε το βιβλίο της με τίτλο 《 Ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει Ευγένιος στη θέση του Αρανίτση》.Το βιβλίο έχει 194 σελίδες και περιλαμβάνει τις ημερήσιες καταγραφές ενός ολόκληρου μήνα. Για κάθε ημέρα λαμβάνουμε πληροφορίες για τη ζωή ενός ανθρώπου που αποφασίζει να θέσει τον εαυτό του σε έναν κατ'οίκον περιορισμό.
Η κύρια έννοια που πραγματεύεται το βιβλίο είναι αυτή του εγκλεισμού. Ο άντρας κάπου λέει ότι ο εγκλεισμός είναι σπουδαία επαναστατική πράξη. Μέσα σε μια θεληματική απομόνωση ο άνδρας περιγράφει τις συνθήκες του εγκλεισμού του.
Αυτοσυστήνεται ως μισάνθρωπος που απεχθάνεται τις κοινωνικές συναναστροφές. Όλα τα πρόσωπα της γειτονιάς στην οποία κατοικεί τού είναι αποκρουστικά. Στο σπίτι με τις τέντες μονίμως κατεβασμένες, ο άντρας διαβάζει τα βιβλία του Ευγένιου Αρανίτση που τον θεωρεί το ίδαλμά του. Ζει σε μια διαρκή αναμονή και αγαπάει το ραδιόφωνο που μέσα από την ακινησία του κινείται συνεχώς μέσω των προγραμμάτων που εκπέμπει.Στον έγκλειστο αρέσουν τα ζυμαρικά οι σάλτσες και οι φακές.Φαίνεται να αντιπαθεί τα ταξίδια. Οι μοναδικές του κινήσεις γίνονται εντός του σπιτιού.
Ο συνειδητά απομονωμένος άντρας είναι σαν τον Διογένη τον Κυνικό• το σπίτι είναι το πιθάρι.Η επιθυμία του να φτάσει τον εαυτό στα όρια της σιχαμάρας και της αυτολύπησης είναι ασυγκράτητη• μόνο εάν βιώσει την απόλυτη παρακμή του εαυτού του μπορεί να νιώσει απελευθερωμένος.
Εμπνέεται από τους σκυλοκαβγάδες στην γειτονιά και η ζωή του ξετυλίγεται μπερδεμένη ανάμεσα στην φαντασία και την πραγματικότητα. Η φαντασία αποδεικνύεται πιο ισχυρή.Ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι ένας "μεταλλαγμένος λύκος" που αναγνωρίζει τα βλακώδη όρια της κοινωνίας των ανθρώπων. Είναι βουλιμικός.Όταν δεν τρώει πρέπει να μιλάει. Μπορεί να πίνει βρόχινο νερό. Αναγνωρίζει ότι είναι κλειστοφοβικός, πρώην ονυχοφάγος και ξεχασμένος από όλους.Ωστόσο, νιώθει ότι τώρα ζει τις πιο αυθεντικές στιγμές του εαυτού του!
Μέσα στο σπίτι κάνει αναδρομή στις σχέσεις του με τον πατέρα, την μητέρα και την πρώτη του κοπάνα από το σχολείο.Μιλάει για τις ερωτικές του περιπέτειες, τους αυνανισμούς, τις ομαδικές εκσπερματίσεις με φίλους μετά από παρακολούθηση σκληρού πορνό• για τα άγρια μεθύσια, τις επισκέψεις στα σορεαλιστικά τοπία των μπουρδέλων, την αγάπη του στον ωμό ρεαλισμό των φωτογραφιών.Κάπου αναφέρει ότι βγάζει σαράντα φορές το νεκροταφείο του Ζωγράφου.
Ο έγκλειστος δεν αγαπά τη γυμναστική και τη σωματική καταπόνηση.Είναι ένας που κάνει μπανιστήρι τις ζωές των άλλων.Αυτοβούλως ξεχασμένος από όλους και δίχως σχέδια και προοπτική για το μέλλον.Είναι μανιώδης καπνιστής και λατρεύει το σεξ.Στον μικρόκοσμο της γειτονιάς του κατοικεί η απόλυτη φαντασίωσή του, η Σοφία Αλευροπούλου που την ονειρεύεται σαν μια νυμφομανή πόρνη που την έχει ερωτευτεί μέχρι θανάτου.
Ο μισάνθρωπος άντρας του σπιτιού βρίσκει την αλήθεια και την αγάπη σε τρία αδέσποτα σκυλιά.Θέλει να ζήσει τη ζωή του 《 χύμα και χωρίς τις ψυχώσεις που έχει βαρεθεί》.Είναι ολικός αρνητής των απωλειών της ζωής.
Κάπου μέσα στο βιβλίο γίνεται αναφορά στις τελευταίες στιγμές του Καβάφη. Μυθολογία ή πραγματικό γεγονός, ο ετοιμοθάνατος ποιητής ζητάει ένα χαρτί και ένα μολύβι για να σχεδιάσει έναν κύκλο και μια τελεία.Ο κύκλος συμβολίζει τον κύκλο της ζωής και η τελεία το οριστικό τέλος.Έχω την αίσθηση ότι το βιβλίο της Μαρίας Πετρίτση είναι γεμάτο από κύκλους που έχουν κοινό κέντρο όλες τις λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ-ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ


Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είδα τον Γιάννη Ευσταθιάδη στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Από κοντά του ο Μιχάλης Γκανάς που παρουσίασε τις Αντιστίξεις μέσα από συζήτηση με το συγγραφέα. Η σύλληψη της ιδέας για τα πρώτα δέκα κείμενα των Αντιστίξεων, λέει ο συγγραφέας, έγινε χωρίς την προοπτική της δημοσίευσης. Ωστόσο, η δημοσίευση τους στην Εφημερίδα Καθημερινή αποτέλεσε ένα ισχυρό κίνητρο για μια συνέχεια στο εγχείρημα με έναν πιο άρτιο και λογοτεχνικό τρόπο επεξεργασίας των κειμένων.Ακούω τον Γιάννη Ευσταθιάδη να μνημονεύει δυο ανθρώπους στους οποίους οφείλει χάρη. Ο μουσικόφιλος δημοσιογράφος Γιώργος Μαλούχος και ο πρώην διευθυντής της εφημερίδας Καρακούσης δίνουν 《σάρκα και οστά στις προθέσεις του να γράψει κείμενα》.
Ο κ.Ευσταθιάδης είναι γόνος μικροαστικής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και η οικογένεια δεν είχε καμιά σχέση με τις τέχνες.Στο σπίτι δεν υπήρχαν πικάπ και βιβλία. Η τρίτομη ποιητική ανθολογία του Μιχάλη Περάνθη που την δωρίζει ο πατέρας του σε ηλικία δέκα ετών καθώς και η εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού είναι οι μόνες αναγνωστικές εμπειρίες του συγγραφέα. Το 《βάπτισμα 》στη μουσική το κάνει στα δεκατέσσερα χρόνια και χάρη στον συνθέτη Γιώργο Απέργη.Μαζί ακούνε μουσική από τις εννιά το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα. Ένας καινούριος μαγικός κόσμος ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του νεαρού Ευσταθιάδη.Όλη τη συγκίνηση που νιώθει ως ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει από μουσική αλλά αγαπάει την μουσική, προσπαθεί να την μεταλαμπαδεύσει στις κειμενικές φόρμες των 400 λέξεων στη στηλη Αντιστίξεις.Ο συγγραφέας εξομολογείται ότι η προσαρμογή των κειμένων σε αυτήν την προκαθορισμένη δομή των κειμένων του παίρνει περισσότερο χρόνο από τη συγγραφή τους.Ωστόσο, υπήρξε μια καλή προπόνηση για μεγαλύτερη σαφήνεια.
Ο αρχικός τίτλος των κειμένων ήταν Ακροαστικά που αντικαταστάθηκε από τις Αντιστίξεις.Χαριτολογώντας, ο κ.Ευσταθιάδης λέει ότι αυτό έγινε επειδή ο τίτλος παρέπεμπε σε κάτι που έμοιαζε με ανίατη αρρώστια.Ο συγγραφέας δηλώνει ικανοποιημένος επειδή οι Αντιστίξεις αποτέλεσαν αντικείμενο σχολιασμού και ανάδειξης καινούριων προβληματισμών.Στην εκδήλωση παρουσιάζει ένα ολιγόλεπτο βίντεο-τρυφερό μνημόσυνο το αποκαλεί- μιας εκδήλωσης των Αντιστίξεων όπου ομιλητής είναι ο Μένης Κουμανταρέας.Ο κ.Ευσταθιάδης εξομολογείται ότι ο Κουμανταρέας δεν συμφωνούσε με την αισθητική του γυαλιστερού εξωφύλλου των πρώτων Αντιστίξεων.Επίσης, ο Κουμανταρέας τον προέτρεπε να συμπεριλάβει το κείμενο για τους Χορούς του Σκαλκώτα σε ένα μελλοντικό βιβλίο.
Ο Αχιλλέας Κυριακίδης διάβασε αποσπάσματα των κειμένων. Τα διακόσια πενήντα κείμενα του τρίτου βιβλίου των Αντιστίξεων είναι η συγκομιδή εξαετίας και υποστηρίζεται από τις εκδόσεις Μελάνι και τη δραστήρια Πόπη Γκανά.

Σάββατο, Μαΐου 23, 2015

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ




(Για το βιβλίο μίλησαν ο Βίκτωρ Τσιλώνης, Έλσα Κορνέτη και ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου.Η συζήτηση και παρουσίαση του βιβλίου οργανώθηκε από τις Εκδόσεις Κίχλη και το περιοδικό Intellectum, το Σάββατο 9 Μαίου.Στην φωτογραφία από δεξιά προς τα αριστερά: Άκης Παπαντώνης, Έλσα Κορνέτη, Βίκτωρ Τσιλώνης και Κυριάκος Συφιλτζόγλου)



Τα  ερωτήματα της ζωής αποκαλούνται κορυφαία επειδή δεν πρόκειται να απαντηθούν ποτέ. Δουλειά του συγγραφέα είναι να επαναφέρει με τρόπο εμμονικό αυτά τα ερωτήματα και να αλλάζει τον συσχετισμό των λέξεων ώστε να προκύπτουν συνεχώς  καινούρια νοήματα. Προφανώς, οριστική απάντηση δεν δίνεται ποτέ. Ο συγγραφέας πρέπει να επιμένει στα νοήματα όπως ο μαγαζάτορας πρέπει να έχει ανοιχτό το μαγαζί ακόμη κι αν δεν περπατάει ψυχή έξω από.αυτό.Τα νοήματα μας πλημμυρίζουν όταν τα πολιορκούμε.

Πιστεύω ότι το πιο δύσκολο σημείο της συγγραφικής δράσης είναι η επινόηση μιας δομής που θα βοηθήσει τον συγγραφέα να ξετυλίξει τις διαδαλώδεις σκέψεις του. Ο Άκης Παπαντώνης ανήκει στην νέα γενιά των ελλήνων λογοτεχνών που παρουσίασε το βιβλίο 《 Ο Καρυότυπος μιας Αφήγησης》στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Ο Άκης Παπαντώνης είναι μοριακός βιολόγος και επιλέγει για την δομή της ανάπτυξης ενός αφηγήματος τον Καρυότυπο.Στις απορίες του κοινού, ο συγγραφέας αποσαφηνίζει ότι ο Καρυότυπος είναι κάτι σαν την φωτογραφία των χρωμοσωμάτων του κυττάρου, μια οπτική ανάπτυξη του γονιδιώματος.

Φαντάζομαι ότι ο συγγραφέας ασφυκτιά μέσα στην γλώσσα της Μοριακής Βιολογίας.Εκεί, η Μοναξιά, η Μνήμη, ο Έρωτας, η Στοργή, ο Θάνατος, η Σκέψη, όλα υποβαθμίζονται σε απλές βιοχημικές αντιδράσεις και ψυχρά εργαστηριακά δεδομένα.Μόνη και λυτρωτική διέξοδος η Ποίηση που περιλαμβάνει και την Λογοτεχνία.Εκεί, η  ζωή αποκαλύπτει τα μύχια μυστικά της και γίνεται μυσταγωγία. Είμαι απολύτως σίγουρος ότι οι επιστημονικές μέθοδοι και τα πειράματα είναι από μόνα τους ανεπαρκή, καθώς δημιουργούν μια γλώσσα που αδυνατεί να εξιχνιάσει το μυστήριο της ζωής.Αν καταλαβαίνω καλά,  ο Άκης Παπαντώνης με την δική του Αφήγηση μας καλεί να αναρωτηθούμε για το ρόλο και τη συμβολή της Επιστήμης στα υπαρξιακά ζητήματα της ζωής.





Όταν στα φοιτητικά μας χρόνια θέλαμε να ορίσουμε το μέρος για το ραντεβού, δεν λέγαμε στο καφέ Ματζέστικ αλλά εκεί που οι άνθρωποι ψάχνουν το ΕΓΩ τους. Με πρόσοψη στον Θερμαϊκό κόλπο, το Ματζέστικ υπήρξε ένα από τα τελευταία και εμβληματικά καταφύγια για όλους αυτούς που βυθίζονταν στις σκέψεις τους και παρέμεναν σιωπηλοί αντίκρυ στο πλακόστρωτο και τα κύματα της θάλασσας. Άνθρωποι μοναχικοί και τυραννισμένοι από τον βαρύ φορτίο της ύπαρξης, ήξεραν ότι εκεί υπήρχε ένας φιλόξενος χώρος.
Παρακολουθώντας την εκδήλωση για το βιβλίο του Βασίλη Ρουβολή 《 Το τελευταίο μπλουζ στο καφενείο Ματζέστικ》χαίρομαι γιατί ο συγγραφέας αναπλάθει τα προσωπικά του βιώματα και καθιστά το Ματζέστικ και τους θαμώνες του την τελευταία εστία αντίστασης στις μπουλντόζες που έρχονται να ισοπεδώσουν την πόλη.Οι μακρυμάλληδες με τα σκουλαρίκια και τα ξεθωριασμένα τζιν οργανώνουν μια συναυλία με μπλουζ.Είναι η τελευταία νύχτα πριν να εισέλθουν και ισοπεδώσουν την πόλη οι μπουλντόζες. Οι θαμώνες του Ματζέστικ ελπίζουν να ημερέψουν τους οδηγούς και να αποτρέψουν την καταστροφή της πόλης.
Ακούω τον συγγραφέα και καθηγητή, Βασίλη Ρουβολή, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου εδώ στη Θεσσαλονίκη. Η γραφή είναι γι' αυτόν ένας τρόπος ύπαρξης που δεν μπορεί να αποχωριστεί. Η περιπέτεια της γραφής είναι γλυκιά και απαιτεί πειθαρχία. Η έλλειψη συνείδησης και εξελιγμένης σκέψης μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε άβουλα και φοβισμένα πλάσματα που βιώνουν κάθε οριακή κατάσταση ως το τέλος των δυνατοτήτων τους. Πιστεύω ότι ο Βασίλης Ρουβόλης θέλει να πείσει τον αναγνώστη ότι η επερχόμενη καταστροφή είναι το εφαλτήριο για να ξαναχτιστεί η πόλη από την αρχή.Το ζήτημα λέει ο ίδιος, είναι πάντα η αρχή.
Στα φοιτητικά του χρόνια, λέει ο συγγραφέας, σύχναζε στο συγκεκριμένο καφενείο. Ήταν ο μοναδικός που δεν ήξερε να παίζει τάβλι. Ωστόσο, ήταν αυτός που έβλεπε μέσα από την τζαμαρία το πλακόστρωτο τον κόσμο και την θάλασσα και άφηνε τις σκέψεις και τα βιώματα να ξετυλίγονται μπροστά του.Νομίζω ότι το βιβλίο του είναι ένα χρέος που έπρεπε να πληρώσει αναδρομικά. Χαίρομαι που η γενέθλια πόλη μου αποτέλεσε γι' αυτόν πηγή έμπνευσης!

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΓΙΑ ΤΑ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΥ

Ένα τρίμηνο στο διαδίκτυο είναι αρκετός χρόνος. Εννιά χρόνια θα μπορούσαν να ισοδυναμούν με αιώνα. Όλες οι αναρτήσεις που αφορούν την 12η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχουν επετειακό χαρακτήρα. Συνεχίζουμε με ακόμη περισσότερη δύναμη με ακόμη περισσότερο ενθουσιασμό!


 (Στην φωτογραφία από δεξιά προς τα αριστερά: Ηλίας Κουτσούκος, Κώστας Κωστάκος, Κάπα Κάπα Μοίρης και η καταγόμενη από την Κρήτη, Γεωργία Τρούλη)



Θυμάμαι παλιότερα και σε μια ασιατική χώρα, να εφαρμόζεται ένας ανορθόδοξος τρόπος προκειμένου οι μαθητές των σχολείων να βρουν το θάρρος να τραγουδήσουν. Τα παιδιά το έκαναν , βάζοντας στα κεφάλια τους κουβάδες και επιδιώκοντας να απελευθερωθούν από την ντροπή και τις συστολές.

Για όλους εμάς που διατηρούμε ιστολόγια ή μπερδευόμαστε σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι εύκολη η έκθεση και η δημοσιοποίηση πολύ προσωπικών καταστάσεων. Άλλοι αυτοσυστήνονται με τα ονόματά τους και άλλοι με ψευδώνυμα. Η διαδικτυακή επικοινωνία μπορεί να γίνει κάλλιστα μέσα από προσωπεία. Οι χρήστες των υπηρεσιών που προσφέρει το διαδίκτυο μπορούν να επιλέξουν αυτά τα προσωπεία ώστε να βιώσουν μια αίσθηση ελευθερίας.Η γλώσσα μας λύνεται όταν υποδυόμαστε κάποιον άλλον από τον εαυτό μας!
Σήμερα και στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση στην οποία παρουσιάστηκαν τα βιβλία δυο γνωστών μπλόγκερ που χρησιμοποιούν ψευδώνυμα.Παραβρέθηκα με μεγάλη χαρά και περιέργεια στην εκδήλωση. Τα κείμενα που αναρτούν ο old boy και ο Κάπα Κάπα Μοίρα είναι αξιόλογα και για αυτό διατίθενται πλέον και σε έντυπη μορφή.Τον μεγάλο όγκο των κειμένων τους είχα την επιθυμία να τον ταυτίσω με πρόσωπα.
Την παρουσίαση των δυο ιστολόγων ανέλαβε ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Ηλίας Κουτσούκος. Η περισσότερη ώρα αναλώθηκε στην διατύπωση προσωπικών απόψεων του Κουτσούκου και στην ανάγνωση κειμένων των δυο παρουσιαζόμενων μπλόγκερ από την Γεωργία Τρούλη.
Θέλοντας να είμαι δίκαιος, ο Ηλίας Κουτσούκος προσπάθησε να θέσει ένα πλαίσιο λόγου προκειμένου να δημιουργήσει ένα οικείο κλίμα και να κάνει πιο άμεση την επαφή των παρευρισκομένων με τους δυο συγγραφείς. Δυστυχώς, ένιωσα ότι οι δυο μπλόγκερ δεν είχαν τον χρόνο να μιλήσουν παραπάνω και να φωτίσουν πλευρές του εαυτού τους που , ενδεχομένως, να μην ανιχνεύονται στον γραπτό τους λόγο. Ομόφωνα και οι δυο , μίλησαν για τον θάνατο των ιστολογίων. Ο κάπα κάπα μοίρης είπε ότι η ανάρτηση κειμένων σε ένα ιστολόγιο που έχει ανύπαρκτη επισκεψιμότητα είναι μια γεροντοκορίστικη πράξη. Ο Κώστας Κωστάκος(old boy) είπε ότι η έκδοση των κειμένων σε βιβλίο ήταν ένα παλιό του απωθημένο. Χάρηκε πολύ που υπήρξαν άνθρωποι στην έκθεση που αφιέρωσαν χρόνο και ασχολήθηκαν με τα κείμενά του. Να αναβάλλουμε τον θάνατο για να πούμε μια ιστορία, ήταν η απάντησή του σε εύστοχη ερώτηση της Χλόης Κουτσουμπέλη.Στη συζήτηση μίλησε και ο εκδότης του Σαιξπηρικόν , Γιώργος Αλισάνογλου, καθώς και ο Στέφανος Τσιτσόπουλος που είπε ότι είναι νωρίς να κάνουμε αποτίμηση της παρουσίας και του ρόλου των ιστολογίων• το 99% αυτών των ιστολογίων τα αποκάλεσε σκουπίδια.
Τα βιβλία 《Κώστα Κωστάκου, Old boy-πλέι μολέξεις》 και του Ξανθιώτη Κάπα Κάπα Μοίρα 《Στον καταψύκτη του Χάνσελ και της Γκρέτσελ(και άλλες τρομακτικές ιστορίες)》κυκλοφορούν από τις εκδόσεις BIBLIOTHEQUE.



Οι συγγραφείς Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Γιάννης Κιουρτσάκης,, Λίλα Κονομάρα και Θωμάς Κοροβίνης επιλέγουν αποσπάσματα από το συγγραφικό έργο του Μένη Κουμανταρέα. Συντονίζει ο Θάνος Φωσκαρίνης. Όπως θα έλεγε και ο Μισέλ Φάις μετά τον θάνατο του Κουμανταρέα: να σκύψουμε στο σώμα των κειμένων του εκλιπόντος.



Αχιλλέας Κυριακίδης, ο προικισμένος του λόγου σύμφωνα με τον Βασίλη Βασιλικό. Πολυπράγμων που εκμεταλλεύεται κάθε μορφή τέχνης για να στήσει και να αυτονομήσει τις δικές του αφηγήσεις. Ακούει και βλέπει τα πάντα. Οι τεχνητές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα είδη της τέχνης καταργούνται χάρη στην δυνατότητα της αφομοίωσης και της συνδυαστικής ικανότητας των ανομοιογενών στοιχείων. Ο σκοπός είναι η φρέσκια ματιά, η καινούρια αφήγηση. Στο έργο του Αχιλλέα Κυριακίδη βλέπουμε άφθονες εικαστικές, μουσικές και λογοτεχνικές αναφορές.Ο ίδιος ασχολείται και εκθειάζει τις μικρού μήκους ταινίες. Για τον συγγραφέα Σάκη Παπαδημητρίου, ο Κυριακίδης διεγείρει την Έρευνα και τους Συνειρμούς. Η πολλαπλότητα του κόσμου και το πλήθος των λεπτομερειών αφήνουν περιθώρια έκφρασης στο τυχαίο και το παράδοξο. Ο Κυριακίδης ασκεί την τέχνη του Χρόνου. Ό,τι δικό του διαβάζεις, το βλέπεις κιόλας(Σπύρος Βούγιας που δηλώνει ότι βρίσκεται σε φάση απεξάρτησης από την πολιτική και νιώθει πολύ καλά).
Αχιλλέας Κυριακίδης, μεταφραστής του Μπόρχες και εκατό βιβλίων. Διαβάζουμε τον Μπόρχες μέσα από την αισθαντική ματιά του μεταφραστή του. Ο Κυριακίδης, σύμφωνα με τον Παπαδημητρίου, έχει 《μεγάλη αίσθηση του χιούμορ ,μια μύτη που μοιάζει να έχει σπάσει σε έναν καυγά》 και έναν διακριτό σωματότυπο. Η μπάσα φωνή του, ιδανική για απαγγελίες και εκφωνήσεις λόγων, προσδίδει μια μουσικότητα στον προφορικό λόγο και επιβεβαιώνει τον αγαπημένο του Μπόρχες που έλεγε ότι όλες οι τέχνες τείνουν προς την Μουσική.Για το βιβλίο 《 Μουσική και άλλα πεζά》 καθώς και για το συνολικότερο έργο του Κυριακίδη, μίλησε και ο φιλόλογος Αριστοτέλης Σαίνης.
(Πριν λίγη ώρα στη Διεθνή Έκθεση βιβλίου, εδώ στη Θεσσαλονίκη. Αχιλλέας Κυριακίδης, πρώτος από τα αριστερά)




( Ο Κλεομένης Παπαϊωάννου στην μέση)
Ξέρουμε ότι στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου οι εκδηλώσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Ο χρόνος παρουσίασης είναι περιορισμένος. Αν οι λογοτέχνες που θέλουν να παρουσιάσουν το βιβλίο τους είναι πολλοί, τότε ο χρόνος αναγκαστικά συμπυκνώνεται. Για παράδειγμα, η διευθέτηση του χρόνου σε μια εκδήλωση νέων ανθρώπων που ασχολούνται με την ποίηση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Για να μην βρεθεί στη δύσκολη θέση ο συντονιστής να διακόψει στη μέση την απαγγελία ενός ποιήματος, ο νέος λογοτέχνηςπρέπει να ρυθμίζει τον χρόνο ώστε να μην κάνει κατάχρησή του.
Ο Κλεομένης Παπαϊωάννου προτάθηκε από το περιοδικό Vakxikon. Η ποίηση του νεοεμφανιζόμενου, ανθρωποκεντρική. Σε έναν κόσμο που θριαμβεύουν οι αριθμοί, ο άνθρωπος είναι το επίκεντρο.Η ποιητική συλλογή του Παπαϊωάννου 《 Γράμμα σε μια αλλόκοτη καρδιά》 είναι ολιγόστιχα που χαρακτηρίζονται για την λιτότητα της έκφρασης και τη δύναμη των συναισθημάτων.
Ο Κλεομένης Παπαϊωάννου, γεννημένος το 1990 στην Αθήνα, σεβάστηκε και υπήρξε απολύτως συνεπής με τον χρόνο που του παραχωρήθηκε για να συστηθεί στο κοινό.




(Στη μέση, ο Ορφέας Απέργης)

Το περιοδικό Φάρμακο κυκλοφορεί δυο φορές τον χρόνο και έχει φτάσει αισίως το πέμπτο τεύχος. Η ύλη του περιοδικού αποτυπώνει τη συνέχεια του διαλόγου και των προβληματισμών που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη της συντακτικής ομάδας. Στην ύλη του βρίσκουμε δοκίμια ελληνικά και μεταφρασμένα. Ο ποιητικός λόγος συνδυάζεται με την εικαστική δημιουργία. Το Φάρμακο προτείνει ως νέο λογοτέχνη τον Ορφέα Απέργη. Η Κατερίνα Ηλιοπούλου που τον παρουσιάζει, μιλάει για πολυμορφία, ποιητικό ήθος και πλήθος αφηγήσεων που διακρίνονται στην ποιητική γλώσσα του Απέργη. Η απαγγελία ενός μακροσκελέστατου ποιήματος προκάλεσε δυσαρέσκεια και αντιδράσεις από μέρος του κοινού.Η συντονίστρια της εκδήλωσης, Τίνα Μανδηλαρά, άκουσε παράπονα για κακή διευθέτηση του χρόνου. Οι εναπομείναντες νέοι λογοτέχνες, θα παρουσιάζονταν στο κοινό την αμέσως επόμενη ημέρα(Σάββατο, 9 Μαίου).


(Στα δεξιά, ο Θάνος Γώγος. Στη μέση, ο Γιώργος Σαράτσης)


Ο Γιώργος Σαράτσης από το περιοδικό Φαρφουλάς παρουσιάζει τον Θάνο Γώγο. Ο Σαράτσης αρχικά εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για την οργάνωση και τον συντονισμό της εκδήλωσης. Κατόπιν, μιλάει για την ενδιαφέρουσα εμπειρία που αποτελεί η περιπλάνηση στους στίχους του Γώγου. Ο Γώγος εκφράζεται με έναν μη συνηθισμένο λόγο. Είναι ένθερμος υποστηρικτής του σουρεαλισμό που αποτελεί θεωρία και πρακτική.
Ο Γώγος, παίρνοντας τον λόγο, αναφέρεται στην ποίηση που προσφέρεται σατ σχολεία ως μασημένη τροφή. Ο ίδιος οραματίζεται ένα ελευθεριακό σχολείο στο οποίο τα παιδιά θα διαβάζουν και θα γράφουν ποίηση χωρίς να προχωρούν σε μια υπερανάλυση στοιχείων.
Ο σουρεαλισμός ως αίτημα των καιρών για μια αναζωογόνηση της ομιλούμενης γλώσσας. Εκεί στον Φαρφουλά, το διατυπώνουν και το υποστηρίζουν με συνέπεια...



( Στο μέσο ο Στέργιος Τσακίρης. Στα δεξιά, ο διευθυντής του Ένεκεν)

Ο διευθυντής και εκδότης του πολιτιστικού περιοδικού Ένεκεν, κ.Γιαννόπουλος, παρουσιάζει τον Στέργιο Τσακίρη. Ο κ.Γιαννόπουλος διατυπώνει τις επιφυλάξεις του για την προώθηση των νέων ποιητών. Αν καταλαβαίνω καλά, αυτή θα πρέπει να γίνεται με φειδώ.Τα πολλά περιοδικά, οι δημόσιες σχέσεις και η τηλεόραση δημιουργούν πολλές αυταπάτες σε όλους αυτούς που ασχολούνται ή θέλουν να ασχοληθούν με τον ποιητικό λόγο.
Ο Γιαννόπουλος ξεκινάει με στίχους του Μιχάλη Κατσαρού και μας υπενθυμίζει την ασχήμια των πόλεων και των ανθρώπων που τις κατοικούν. Δεν παραλείπει να ενημερώσει το κοινό ότι Έκθεση και το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης είναι χτισμένα πάνω σε τάφους. Ο αληθινός ποιητικός λόγος ενέχει το στοιχείο της οδύνης και της απώλειας. Ζούμε σε μια εποχή σύγχυσης• η κυρίαρχη τάση είναι όλα να μετατρέπονται σε εμπορεύματα και οι άνθρωποι σε καταναλωτές. Η ποίηση έρχεται να συνεισφέρει στην διάλυση της σύγχυσης και την οικοδόμηση μιας καινούριας ταυτότητας.. Η ποίηση για τον κ.Γιαννόπουλο είναι εκτός τροχιάς λόγου και αποτυπώνεται όχι τόσο σαν ατομική εμπειρία αλλά σαν ιστορική.

Η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου και το περιοδικό Ποιητικά μας παρουσιάζουν την Βασιλεία Οικονόμου. Η Βασιλεία είναι γεννημένη στον Πειραιά το 1983. Σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου Ιωαννίνων.Οι στίχοι της είναι μια 《ασθματική φυγή από τους άλλους και τον εαυτό της》.Η Βασιλεία προσπαθεί να αρθρώσει έναν λόγο μέσα σε μια αίσθηση πνιγηρότητας, σε μια ακαθόριστη έλλειψη και σε παρατεταμένες αφωνίες. Κεντρικό μοτίβο στην θεματογραφία της φαίνεται να είναι η θλίψη της απώλειας. Μέσα από την 《πράξη της συγγραφής》 διαφαίνεται έντονη η ανάγκη για αποκατάσταση της ενότητας και συνοχής της ύπαρξης. Ενδεχομένως, τα στοιχεία της προσωπικότητας που χάνουμε στο πέρασμα των χρόνων να τα ξαναβρίσκουμε επινοώντας καινούριους συσχετισμούς λέξεων και φυτρώνοντας《καινούρια δέντρα σε τάφους》. ..
( Στο μέσο η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου και στα δεξιά η Βασιλεία Οικονόμου)

( Στην φωτογραφία: Στα αριστερά η συντονίστρια της εκδήλωσης, Τίνα Μανδηλαρά. Στην μέση ο κ.Κορδομενίδης και στα δεξιά η προτεινόμενη λογοτέχνιδα)
Στο φιλολογικό καφενείο του περιπτέρου 13, εδώ στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, παρουσιάζεται η νέα γενιά Ελλήνων λογοτεχνών. Τους προτείνουν διάφορα περιοδικά που δραστηριοποιούνται στο χώρο της λογοτεχνίας. Ο Γιώργος Κορδομενίδης με το μακροβιότατο Εντευκτήριο πρότεινε κατά την χθεσινή ημέρα(Παρασκευή 8 Μαίου) την Αρίστη ΖαΊμη. Η Αρίστη ασχολείται επαγγελματικά με την δικηγορία. Ο Κ.Κορδομενίδης επέλεξε να την παρουσιάσει λόγω της ποιότητας των ποιημάτων αλλά και επειδή η αποστολή αυτών των ποιημάτων της στο περιοδικό, δεν αποσκοπούσε απαραίτητα στη δημοσίευσή τους. Η Αρίστη ΖαΊμη έδειξε ότι ο βασικός της στόχος ήταν ο κριτικός σχολιασμός των ποιημάτων και δευτερευόντως η δημόσια έκθεσή τους μέσα από τις σελίδες ενός λογοτεχνικού περιοδικού. Ο κ.Κορδομενίδης μιλάει για μια παραπλανητική απλότητα των στίχων που αναζωογονούν και 《παράταιρα συνταιριάζουν το ημίφως και διαύγεια》. Σοβαρή και μετρημένη η παρουσία της.