Κυριακή, Σεπτεμβρίου 27, 2015

"ΠΗΓΑΙΝΩ ΑΡΓΑ ΓΙΑΤΙ ΒΙΑΖΟΜΑΙ"



Αν ήμουν μικρό παιδί, θα μου φαινόταν παράξενος ο ήχος της λέξης "σαλιγκάρι".Χτες και την ώρα που περπατούσα, συναντήθηκα με ένα σαλιγκάρι. Σουλατσάριζε μετά την δυνατή βροχή! Αν δεν πρόσεχα, θα μπορούσα να συνθλίψω το κέλυφος του και να καταστρέψω τη ζωή του. Πολλές φορές, συμβαίνει να σκέφτομαι πόσα πλάσματα πάνω στη γη μας ζουν από καθαρή τύχη και έχουν μια μοίρα εύθραυστη και απολύτως εξαρτημένη από τις διαθέσεις των ανθρώπων. Το σαλιγκάρι κινείται αργά και νωχελικά! Για μένα που με συγκινεί η βραδύτητα, το σαλιγκάρι είναι ο οδοδείκτης για μια ζωή απαλλαγμένη από τους τρελούς ρυθμούς.

Να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές για να λαμβάνουμε τα μηνύματα των καιρών που, όπως καθιερώθηκε να λέγεται, έχουν πάντα γυρίσματα...


Η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΗ ΜΑΣ ΦΥΣΗ

Οι αντιδράσεις των ανθρώπων στην επίσκεψη του ηγέτη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στις Η.Π.Α , είναι παρόμοιες με των εφήβων κοριτσιών που έβγαζαν στριγγλιές και δαιμονίζονταν από την εμφάνιση των ροκ αστέρων στις περασμένες δεκαετίες. Καταστάσεις υστερίας, πολύωρη αναμονή και λιποθυμίες προκειμένου να δουν από κοντά τον Πάπα Φραγκίσκο και να πεισθούν ότι είναι ολοζώντανος με σάρκα και οστά. Μια κυρία αισθάνεται τρισευτυχισμένη που πρόλαβε πριν πεθάνει, να δει από κοντά τον πάπα. Μια άλλη, τρέμει σύγκορμη και λέει ότι βιώνει μια ανατριχίλα (σιγά κυρία μας μην σας το γυρίσει σε οργασμό!) Εν τέλει, εμάς θα μας ρωτήσει κανένας αν νιώθουμε μια κάποιου είδους ανατριχίλα από όλα αυτά που βλέπουμε;

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 19, 2015

Ο ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Όλο το παράδοξο της ανθρώπινης συμπεριφοράς συμπυκνώνεται στις, δίχως τέλος, τραγωδίες των προσφύγων. Εγκαταλείπουν έντρομοι τις εμπόλεμες ζώνες για να σώσουν τις ζωές τους. Οι πιθανότητες να πεθάνουν εκεί, είναι περισσότερες από τις πιθανότητες να πεθάνουν κατά την διαφυγή τους σε άλλες χώρες. Τον θάνατο στην πατρίδα τους τον γνωρίζουν. Οι βόμβες και τα βλήματα σκάνε δίπλα τους από το πουθενά. Ο θάνατος δεν κάνει διαχωρισμό• άντρες, γυναίκες και παιδιά μετατρέπονται σε ένα  φρικτό θέαμα πτωμάτων. 

Ο κίνδυνος είναι διαρκής και ωθεί τους παραμένοντες να δράσουν. Ανάμεσα στον θάνατο που γνωρίζουν και σε αυτόν που δεν γνωρίζουν, προτιμούν τον δεύτερο. Ξεπουλάνε τις περιουσίες τους , αφήνουν πίσω τα πάτρια εδάφη και αποπειρώνται να διασχίσουν την απρόβλεπτη θάλασσα. Η θάλασσα για αυτούς γίνεται ο υγρός τους τάφος. Μόλις γνώρισαν τον αγνώριστο θάνατο...

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 04, 2015

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ...


Είναι φυσική και αναμενόμενη η συνέπεια της ικανοποίησης μιας πρωταρχικής ανάγκης• την πλήρωση μιας τέτοιας ανάγκης, ακολουθεί μια άλλη . Το μενού των αναγκών εμπλουτίζεται διαρκώς και γίνεται ένα μείγμα από πρωτεύουσες και δευτερεύουσες ανάγκες που δεν απαιτούν άμεση ικανοποίηση. Αν δεν έχουμε να φάμε, θα κοιτάξουμε να βρούμε φαγητό  για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Μετά και αφού χορτάσουμε, θα κοιτάξουμε για όλα τα υπόλοιπα.

Με την παραμονή μας στο ευρώ συνέβη ακριβώς αυτό. Όλοι ζήσαμε την αγωνία της παραμονής στην ευρωζώνη και της πιθανής  άτακτης χρεοκοπίας. Εξασφαλίζοντας την παραμονή μας και πετυχαίνοντας τον πρώτο στόχο, άρχισαν τα όργανα! Ομάδες επαγγελματιών άρχισαν τις πιέσεις. Αυτοί έλεγαν και λένε: "Ναι, η συμφωνία είναι επώδυνη για όλους τους Έλληνες, αλλά εμείς θα μπορούσαμε να εξαιρεθούμε επειδή έχουμε τη δύναμη να φωνάζουμε και να ασκούμε πίεση!

Με τον καιρό βέβαια,  το παραμύθι έγινε γνωστό! Οι ομάδες που υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους είναι πάντα δίπλα στα κέντρα της εξουσίας, γνωρίζουν καλά τους διαδρόμους και είναι φιλαράκια με το πολιτικό προσωπικό. Στο όνομα των στενών διαπροσωπικών σχέσεων θα ζητήσουν  να εξαιρεθούν από την επιβολή των δύσκολων μέτρων. Τα τομαράκια τους να σώσουν, αδιαφορώντας για τα περίφημα "ισοδύναμα μέτρα" που πρέπει να αναζητηθούν στον άλλο κόσμο που κινδυνεύει να γίνει ο "κάτω κόσμος"!

Σ' αυτήν την χώρα, την κοινωνική δικαιοσύνη την οραματίζονται αυτοί που έχουν μάθει να κλείνουν το μάτι στους 
αλλους...

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 03, 2015

ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ

Μια οργανωμένη κοινωνία παρουσιάζει σημάδια προόδου όταν πιστεύει στη δύναμη του διαλόγου και της ουσιαστικής ανταπόκρισης σε σκέψεις και πρακτικές που αξίζουν την προσοχή και την φροντίδα μας. Αντιθέτως, μια παρακμιακή κοινωνία έχει πείσει τα μέλη της ότι ματαιοπονούν! Να ξαναβρούμε την πίστη μας σε έναν Διάλογο που γίνεται στην πραγματική ζωή και για τα πραγματικά προβλήματα, είναι κάτι στο οποίο πρέπει να προσανατολιστούμε. Προσοχή! Ο Διάλογος δεν περιορίζεται μόνο στην επίλυση των προβλημάτων αλλά δημιουργεί ένα στέρεο οικοδόμημα ωφέλιμης σκέψης και γνώσης που χρησιμοποιείται αποτρεπτικά στην εμφάνιση των παραπάνω προβλημάτων. Η αληθινή Παιδεία των ανθρώπων στηρίζεται σ' έναν συνεχή Διάλογο.