Κυριακή, Ιανουαρίου 31, 2016

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ


                                                 -1-
Σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, πόσο χρόνο έχει στη διάθεσή του ένας συγγραφέας για να μιλήσει με συνομιλητές έναν δικηγόρο, έναν οικονομολόγο και έναν φοροτεχνικό;Αν προσθέσουμε σε όλους αυτούς τις ερωτήσεις του τηλεοπτικού κοινού για προσωπικά ζητήματα και τους δαίμονες των διαφημίσεων, ο χρόνος που απομένει σε έναν συγγραφέα για να να αναπτύξει τη δική του σκέψη είναι ελάχιστος .Όταν ο Γιώργος Κακουλίδης λέει ότι στον τάφο του θα βάλει το επιτύμβιο "Επιτέλους, σώπασα" , έχει απόλυτο δίκιο! 
                                                                                    -2-

Νομίζω ότι όλο και περισσότεροι συγγραφείς βιώνουν το μεγάλο πρόβλημα της αξιολόγησης των θεμάτων, με τα οποία θέλουν να καταπιαστούν. Η κρίσιμη ερώτηση δεν είναι το αδιέξοδο "τώρα τι λες;" του Αναγνωστάκη αλλά το "για τι θέλεις να μιλήσεις;". Οι συγγραφείς, αποδέκτες ενός τεράστιου όγκου ερεθισμάτων και ποικίλων πληροφοριών, πρέπει να αφιερώσουν ένα μεγάλο μέρος της εργασίας τους στην αφομοίωση των πληροφοριών και στην ιεράρχηση των θεμάτων για τα οποία θα πρέπει να μιλήσουν στα βιβλία τους. Σε έναν κόσμο με ομοβροντίες ερεθισμάτων , η γραφή αναγκάζεται να προσπεράσει βιαστικά το στάδιο της "αργής ωρίμανσης" και να μεταβεί στο στάδιο μιας διαρκούς επιτάχυνσης. Το βασανιστικό ερώτημα , "για τι να πρωτογράψουμε πια;" απαντάται με το "συνεχίζουμε να γράφουμε".Τώρα, μπορώ να καταλάβω το βίωμα της "πυρετικής γραφής" των συγγραφέων. 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα