Σάββατο, Φεβρουαρίου 13, 2016

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ



Οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι στην Αφρική, αυτοί που έχουν υποστεί την ανελέητη επίθεση στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους από τους αδίστακτους πολιτισμένους της Δύσης, δημιουργούν την δική τους γλώσσα και την δική τους σοφία. Σύμφωνα με την αφρικανική παροιμία που ανήρτησα προηγουμένως, "Αν θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αν θες να πας μακριά, πήγαινε με άλλους". Σχολιάζοντας το πρώτο μέρος της παροιμίας, διαπιστώνουμε ότι η ταχύτητα είναι συνυφασμένη με την μοναχική πορεία του ανθρώπου. Ο ένας και μοναδικός άνθρωπος έχει τον δικό του ρυθμό.Οι ρυθμοί των άλλων είναι τροχοπέδη σε μια ολοένα και μεγαλύτερη επιτάχυνση των δικών του ρυθμών.Το προσωπικό παράδειγμα του ανθρώπου βρίσκει την αναλογία του στην δική μας σύγχρονη κοινωνία την αποκαλούμενη, "κοινωνία της μοναξιάς".Έχοντας αποφασίσει να επιταχύνουμε τους ρυθμούς μας, θυσιάζουμε την αξία και τη συμβολή των συναναστροφών στη ανάπτυξη μιας προβληματικής που θα πείθει συνεχώς ότι η πρόοδος των ανθρώπων συντελείται μέσα σε συνθήκες κοινωνικής ευημερίας. Ο άλλος, λοιπόν, λογίζεται ως ένα βαρίδιο από το οποίο πρέπει να απαλλαγούμε το δυνατόν συντομότερα.
Στο δεύτερο μέρος της παροιμίας, η ζωή μας δεν είναι αγώνας εξόντωσης όπου ανταγωνιζόμαστε στην ταχύτητα για το ποιός θα τερματίσει πρώτος, αλλά ένας μαραθώνιος με αυξομειώσεις της ταχύτητας και με έναν ορίζοντα βλέμματος που μας παρουσιάζεται διάπλατα χάρη στους συνοδοιπόρους μας.Αν θέλουμε οι κοινωνίες μας να αποκτήσουν ένα όραμα ζωής για ευτυχισμένους ανθρώπους θα πρέπει να ανακαλύψουν μια κοινή αφετηρία και να συγχρονιστούν σε ένα κοινό βηματισμό.Το "Σπεύδε βραδέως" μπορεί να θεωρηθεί μια καλή άσκηση συγχρονισμού!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα