Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2016

ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΣΤΟ ΞΙΦΟΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ...


Στα τηλεοπτικά πάνελ, οι συνομιλητές διεκδικούν περισσότερο χρόνο ομιλίας σε βάρος των υπολοίπων. Όποιος έχει μεγάλη εμπειρία από τέτοιου είδους συμμετοχές, αποκτάει και την ικανότητα να ροκανίζει τον χρόνο των υπολοίπων είτε επιμηκύνοντας τον χρόνο που του αναλογεί, είτε διακόπτοντας τον ειρμό της σκέψης όλων των άλλων. Συνήθως, ο συνειδητά δολιοφθορέας για τον οποίο μιλάμε, ποντάρει πολύ στην ευθιξία των συνομιλητών και κάνει ό,τι είναι δυνατό ώστε η προσοχή των τηλεθεατών να εστιάζει περισσότερο στην ένταση των διαξιφισμών. Σε ένα πάνελ που μοιάζει περισσότερο σαν μνημόσυνο της πολιτικής σκέψης, οι εντάσεις της φωνής και οι θεατρινίστικοι διαξιφισμοί πλασσάρονται ως το μόνο αληθινό που συμβαίνει στο στούντιο. Κάποτε, στο πολύ κοντινό μας παρελθόν, ο εύθικτος συνομιλητής λάμβανε αυτοβούλως τον λόγο επειδή οι άλλοι "του πετούσαν το μπαλάκι"(αγχολυτικό ή όχι, μένει να διευκρινιστεί).Τον τελευταίο καιρό, οι συνομιλητές δείχνουν να διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Τώρα, δεν απαντάνε σε όλους αυτούς που τους "πετάνε το μπαλάκι", αλλά σε όλους αυτούς που τους "πετάνε το ξίφος".Νομίζω ότι έχουμε περάσει και επισήμως σε μια καινούρια φάση όπου πρέπει να ανακοινωθεί με μεγαλοπρέπεια το τέλος της αθωώτητας στα τηλεοπτικά πάνελ. Ενδεχομένως, θα ακολουθήσουν και εκφράσεις του τύπου "μου πετάνε τη σφαίρα".

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα