Σάββατο, Οκτωβρίου 29, 2016

ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ!

Όσο η κατάθλιψη υπάρχει και ο άνθρωπος παλεύει μ'αυτήν, θα πρέπει να νιώθουμε ευτυχείς. Ο άνθρωπος είναι όρθιος και αντιμετωπίζει τον "άγνωστο εχθρό" με όλα τα μέσα που διαθέτει. Νιώθουμε κάτι απειλητικό μέσα μας που αποδιοργανώνει την ψυχική μας ζωή. Θέλει μεγάλη σπατάλη ψυχικής ενέργειας για αντέξουμε την πάλη. Για ορισμένους, οι αντοχές μειώνονται και εγκαταλείπουν τον αγώνα. Η κατάθλιψη θεριεύει μέσα τους και τους οδηγεί σε μια παθητικότητα, έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή και ατολμία. Η κατάθλιψη γίνεται ένα ξένο "σώμα" μέσα σε ένα σώμα που έχει παραδοθεί. Ίσως είναι το πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα: να μην αναγνωρίσουμε την κατάθλιψη ως ξένο σώμα αλλά να την αγαπήσουμε ως μια υγιή αντίδραση σε μια θλίψη που δεν μπορέσαμε να βιώσουμε με επάρκεια. Όχι, η κατάθλιψη δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ένα τέρας μέσα από την θεατρική παράσταση "Το τέρας και Εγώ"*

*Μαθαίνω ότι μετά την επιτυχία που σημείωσε την περασμένη χρονιά  επαναλαμβάνεται και φέτος.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα