Κυριακή, Νοεμβρίου 13, 2016

ΚΑΚΑΡΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ!



Πού και πού, πρέπει να ρίχνουμε ματιές στον τρόπο με τον οποίο τα μικρά και μεγαλύτερα ζώα διευθετούν τις ανάγκες τους. Στο μεσημεριανό "συσσίτιο", δοκίμασα να ταίσω μερικές κότες που βρισκονταν στο διπλανό οικόπεδο. Οι κότες ανήκουν σε εκείνα τα πλάσματα που συνεχώς τσιμπολογούν και δεν θα τις δούμε ποτέ να χορταίνουν. Ο προεξάρχων κόκορας μου έδωσε την εντύπωση του δυσκίνητου ή και του αδιάφορου. Οι κότες αποδεικνύονται αρκετά ευέλικτες. Όταν έρχονται ουρανοκάτεβατες μικρές και μεγαλύτερες μπουκίτσες, τρέχουν αλαφιασμένες να τις αρπάξουν. Η λαιμαργία τους είναι παροιμιώδης. Σχεδόν καταπίνουν αυτό που καταφέρνουν να πιάσουν με το στόμα. Υπάρχουν και κότες που καταφέρνουν να αρπάξουν με αριστουργηματικό τρόπο την μπουκιά από το στόμα των άλλων. Μια μεγάλη μπουκιά που δεν μπορεί η κότα να καταπιεί μεμιάς, είναι κάτι σαν καταδίκη. Οι υπόλοιπες κότες την καταδιώκουν προκειμένου να αρπάξουν το πολύτιμο φαγητό της. Αυτό, εξαιτίας του όγκου του, χρειάζεται να θρυμματιστεί σε μικρότερες μπουκίτσες. Η κότα προσπαθεί, χτυπώντας την ογκώδη μπουκιά στο έδαφος. Ωστόσο, κάτι τέτοιο εγκυμονεί τον κίνδυνο της απώλειας του φαγητού. Οι υπόλοιπες κότες παραφυλάνε και τρέχουν να το πάρουν. Μια τέτοια καταδιωκόμενη κότα , αν  ήταν άνθρωπος, θα αντιλαμβανόταν ότι το μπόλικο φαγητό ή το μπόλικο χρήμα είναι κατάρα δίπλα σε πεινασμένες κότες ή  σε... άφραγκους ανθρώπους.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα