Παρασκευή, Φεβρουαρίου 26, 2016

"Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ"



Ο ανθρωπόμορφος θάνατος δεν θα μπορούσε παρά να παρουσιάζεται με ένα τρομερό και παγερό προσωπείο. Είναι ψυχρός και διεκπεραιωτής! Σε ένα δάσος που σφύζει από ζωή, ο θάνατος πλησιάζει τα ανύποπτα θύματά του. Τίποτα στο δάσος δεν φαίνεται να μας προκαλεί την περιέργεια για τον αθόρυβο και εξαιρετικά ευέλικτο θάνατο που παίρνει τη ψυχή των πλασμάτων. Η όραση και η αφή είναι οι αισθήσεις του θανάτου! Με ένα απλό άγγιγμα όλα νεκρώνουν! Ζώα , λουλούδια και κάθε μορφής ζωή απειλούνται από τον ιπτάμενο χάρο!
Σ' έναν διεκπεραιωτή της ζωής δεν επιτρέπεται να είναι ευσυγκίνητος! Ο θάνατος συναντά ένα αμέριμνο ελάφι και αυτό είναι κάτι παραπάνω από μια απλή συνάντηση! Το απεχθές και αδυσώπητο βλέμμα διασταυρώνεται με το καλωσυνάτο και τρυφερό βλέμμα του ελαφιού. Τα χέρια του θανάτου, καθώς πλησιάζουν για να αγγίξουν το ελάφι, ξαφνικά κοκαλώνουν! Σάρκα είμαστε και κόκαλα γινόμαστε! Το ελάφι παίρνει παράταση ζωής. Ο θάνατος αδυνατεί να καταστρέψει την ομορφιά! Είναι από τις στιγμές που ο Έρωτας για τη Ζωή αφομοιώνει τον Θάνατο! Είναι από εκείνες τις φορές που ο Έρωτας για τη Ζωή παίζει το παιχνίδι μέχρι Θανάτου. Ο Έρωτας για τη Ζωή, που ενσαρκώνεται στο ελάφι, μοιάζει αξεδιάλυτος με τον Θάνατο.
Δεν είναι ο θάνατος που πάει προς τον Έρωτα για τη Ζωή , αλλά το ελάφι που πηγαίνει προς τον θάνατο και τον επιζητά! Το ολοκληρωτικό πάθος για τη ζωή είναι αυτοκαταστροφικό• ακόμη και ο Θάνατος διστάζει να αγγίξει! Το τέλος είναι συγκινητικό μέσα σε μια φύση που ησυχάζει. Μόνος θόρυβος στην νύχτα, οι μονότονοι ήχοι από τους γρύλους. Αν μοιάζουν τα θεσπέσια και μονότονα τραγούδια των γρύλων και των τζιτζικιών είναι επειδή "Θάνατος και Έρωτας για τη Ζωή" είναι φτιαγμένα από την ίδια ουσία...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 24, 2016

ΚΑΝΩ ΛΕΓΟΝΤΑΣ!


Πλήρως παραδομένοι σε ένα ,ταχύτατα αναπτυσσόμενο,, μοντέλο υλιστικής ευδαιμονίας, είχαμε την ανάγκη να διοχετεύσουμε και να επεδνύσουμε την ενέργεια μας σε ένα καθαρά πραξιακό επίπεδο. Μιλώντας για ύλη, μας ενδιέφερε το συγκεκριμένο με "σάρκα και οστά". Όλες αυτές τις δεκαετίες αποκηρύξαμε κάθε συζήτηση που περιστρέφονταν γύρω από τις αφηρημένες έννοιες, σπαταλώντας την πνευματική και σωματική μας ενέργεια προκειμένου να οικοδομήσουμε και να συντηρήσουμε έναν υλικό πολιτισμό. Αναμφίβολα, όλα αυτά τα χρόνια αποδώσαμε τεράστια σημασία στην έκφραση "Οι άνθρωποι μιλάνε με τις πράξεις τους!". Πλήρως αποκαμωμένοι από ένα ασταμάτητο "κάνω", ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πλοήγηση. Η έκφραση "οι άνθρωποι μιλάνε με τις πράξεις τους" θα αντικατασταθεί μελλοντικά -χωρίς να ακυρωθεί- από την έκφραση "Οι άνθρωποι μιλάνε με τα λόγια τους". Συμμετέχοντας σε έναν ουσιαστικό διάλογο, προετοιμαζόμαστε γι' αυτήν την μεγάλη αλλαγή!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 22, 2016

ΤΟ ΣΚΥΛΟΒΡΙΣΙΜΟ ΩΣ ΓΛΩΣΣΑ

Αναλαμβάνοντας την κάλυψη των βασικών αναγκών ενός σκύλου, ουσιαστικά τον υιοθετούμε. Η φροντίδα περιλαμβάνει τα πάντα: εμβόλια, απαραίτητες επισκέψεις στους κτηνιάτρους για την κατάσταση της υγείας τους και μέριμνα για φαγητό, νερό και σωστή υγιεινή του σώματος τους. Ακόμη , αφιερώνουμε χρόνο για τις σωματικές τους ανάγκες μέσα από καθημερινούς περιπάτους(έχω ξανακάνει και παλιότερα την ερώτηση: από πότε ο χώρος αναψυχής των ανθρώπων έγινε τόπος αναψυχής των σκυλιών; από πότε τα μονοπάτια για περιπατητές έγιναν αποχωρητήρια των σκύλων;).
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μικρά σκυλιά. Σκυλιά με τέτοιο μέγεθος είναι σαν διακοσμητικά στοιχεία • αρκετοί απολαμβάνουν το παιχνιδιάρικο στυλ και το τίναγμα της ουράς αυτών των σκυλιών. Για άλλους, τα σκυλιά σημαίνουν συντροφικότητα. Κάποιοι, τα έχουν σαν ζωντανούς συναγερμούς στα σπίτια τους.Τέλος, κάποιοι χρησιμοποιούν τα σκυλιά τους ως φύλακες των ατομικών τους περιουσιών. Αυτοί, τα εκπαιδεύουν για να γραπώνουν αντικείμενα• ενίοτε, και τη σάρκα των ανθρώπων.
Αν κάποιος νιώθει ανίκανος να κουμαντάρει με το λουρί το σκύλο του, αν δεν μπορεί να συναισθανθεί ότι κινείται μέσα σε άλλους ανθρώπους με ένα ζώο που είναι απρόβλεπτο στις αντιδράσεις του, τότε θα ήταν καλό να τα παρατήσει ή να βάλει φίμωτρο στο σκυλί. Ειλικρινά, έρχονται στιγμές κατά τις οποίες πιστεύω ότι το σκυλοβρίσιμο είναι η μόνη γλώσσα με την οποία πρέπει να απευθυνόμαστε σε κάποιους...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 21, 2016

ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ



Στην Αμερική -έβλεπα βιαστικά στην ΕΡΤ2- εξακολουθούν να διατηρούνται μικρές πόλεις στα πρότυπα των πόλεων της άγριας δύσης.Ο παραδοσιακός τους χαρακτήρας αποτελεί τουριστική ατραξιόν , προσελκύοντας πλήθος επισκεπτών που βρίσκουν ενδιαφέρον από την αναβίωση του αιμοσταγούς παρελθόντος. Στους μικρούς οικισμούς που μιμούνται τις πόλεις της άγριας δύσης, υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι για την αναπαράσταση μονομαχιών.Οι επισκέπτες κάθονται στις κερκίδες και "απολαμβάνουν" το πιστολίδι ανάμεσα στους μονομάχους. Στην πόλη κυκλοφορούν άνθρωποι με καουμπόικες στολές και τα μαγαζιά πουλάνε σουβενίρ. 


Σκέφτομαι τι θα μπορούσα νοσταλγήσω από εκείνη την εποχή. Την άγρια καταδίωξη και γενοκτονία των γηγενών; Την εκτεταμένη οπλοκατοχή; Τις συμμορίες και τις επιδρομές που έκαναν στα τρένα και τις άμαξες; Τους άγριους καβγάδες και τις μονομαχίες για την τιμή και την υπόληψη των μονομάχων; Αληθινά αναρωτιέμαι από τί ακριβώς γοητεύονται οι Αμερικανοί από 'κείνον τον παλιό τρόπο ζωής; Μήπως και σήμερα προσπαθούν να αναβιώσουν εκείνη τη" θρυλική" άγρια δύση; Όπως και να 'χει, τα νεκροταφεία από τότε δεν έχουν αλλάξει και πολύ! Μαρμάρινες πλάκες για επιτύμβια και ίδιες λάκκες για όλους ανεξαιρέτως! Μαθαίνουμε από το ντοκιμαντέρ ότι οι άνθρωποι που ήταν ενταφιασμένοι με τις μπότες δεν είχαν προλάβει να τις βγάλουν εξαιτίας του βίαιου θανάτου τους.Και τα νύχια που εξακολουθούν να μεγαλώνουν τι θα απογίνουν μωρέ;

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15, 2016

"ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΡΤΡ", ΛΙΖΥ ΛΑΣΣΙΘΙΩΤΑΚΗ




"Ο Σαρτρ υπήρξε ο πιο καλόψυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ".

                                                                                                               Λίζυ Λασσιθιωτάκη


Στα 17 της χρόνια περίμενε καρτερικά να εμφανιστεί ο κορυφαίος φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ σε ξενοδοχείο στην Κρήτη.Θα ανέμενε κανείς, η νεαρή κοπέλα να δειλιάσει μπροστά στο πνευματικό ανάστημα ενός εκ των κορυφαίων στοχαστών του προηγούμενου αιώνα. Ωστόσο, όχι μόνο βρήκε το κουράγιο να τον συναντήσει αλλά διεκδίκησε με πολύ θάρρος μια συνομιλία μαζί του. Το περιστατικό αφηγείται η Λίζυ Λασσιθιωτάκη στο βιβλίο της "Με τον Σαρτρ" (δεύτερη έκδοση, Ιανός). Με τον κορυφαίο φιλόσοφο έμελλε να ξαναβρεθεί στην Γαλλία στα 23 της χρόνια.
Η Λίζυ Λασσιθιωτάκη υπήρξε διπλά τυχερή. Στις σπουδές στην Γαλλία συναντά έναν Σαρτρ που έχει σοβαρά προβλήματα υγείας. Την αποκαλώ διπλά τυχερή επειδή συναντά και γνωρίζει τον φιλόσοφο σε μια περίοδο όπου αυτός σταδιακά τυφλώνεται και έχει υποστεί μια σειρά μικρών εγκεφαλικών που του δυσκολεύουν την κίνηση. Ο άνθρωπος στον οποίο η Λασσιθιωτάκη έχει αποδώσει μυθικές διαστάσεις είναι ένας άνθρωπος που δεν δίνει με τίποτα την εικόνα ενός παντοδύναμου φιλοσόφου. Αντιθέτως, βλέπει με τα ίδια της τα μάτια έναν Σαρτρ να καταρρέει σε σωματικό επίπεδο αλλά να διατηρεί την πνευματική διαύγεια του στοχαστή. Η Λασσιθιωτάκη κυριολεκτικά ρουφάει τις στιγμές αυτού του ευάλωτου και τόσο ανθρώπινου Σαρτρ.Οι στιγμές που περνάει μαζί του είναι με "σάρκα και οστά" και ,ταυτόχρονα, ονειρικές και υπερπλήρεις βιωμάτων. Οι στιγμές ξεχειλίζουν από ενέργεια και πληρότητα .Σχεδόν, η Λασσιθιωτάκη τις νοσταλγεί προτού καν αυτές γίνουν παρελθόν. Η πραγματικότητα ζητάει από την νεαρή φοιτήτρια να συμβιβαστεί με όλα αυτά που βλέπει• να αποδεχθεί ότι ακόμη και ένας κορυφαίος και καταξιωμένος φιλόσοφος φτάνει να διανύσει την περίοδο της παρακμής.Η Λασσιθιωτάκη έχει το ύψιστο προνόμιο να δει την Αλήθεια του Σαρτρ.Εισχωρεί στην ουσία του και διαλύει την δημόσια εικόνα που επιμελώς φτιάχνουν οι άλλοι για τον φιλόσοφο.
Στον Σαρτρ υπάρχει μια απόλυτη συνέπεια πράξεων και λόγων. Η φιλοσοφική του σκέψη δοκιμάζεται στο πεδίο της πραγματικότητας. Ο Σαρτρ ενσαρκώνει το απόφθεγμα "μοναχικός και αλληλέγγυος".Η ζωή του είναι λιτή και χωρίς μεγάλες σπατάλες χρημάτων.Ζει σε ένα μικρό σπίτι. Είναι γενναιόδωρος και νιώθει στο κάθε του βήμα την αγάπη του κόσμου για το έργο του. Πίνει και καπνίζει πολύ. Είναι μόνιμος θαμώνας των μπαρ και των μπιστρό στο Παρίσι. Απεχθάνεται την εξοχή επειδή θεωρεί την μεγαλούπολη ως το κέντρο της ζωής και των συμβάντων.
Ο Σαρτρ αντιπαθεί να δίνει συμβουλές και αγαπάει τις συγκρούσεις των ιδεών που δημιουργούν καινούρια νοήματα και αποδίδουν έναν δυναμικό χαρακτήρα στην εξέλιξη αυτών των ιδεών.Αγαπάει με πάθος τις φινετσάτες γυναίκες.Για αυτόν, είχα διαβάσει παλιότερα, υπήρχαν οι αναγκαίοι και οι τυχαίοι έρωτες. Με αυτήν την πεποίθηση που έμοιαζε περισσότερο με ένα διανοητικό τέχνασμα, εξασφάλιζε την ελευθερία κινήσεων στο ερωτικό παιχνίδι.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η έντονη παρουσία της ιδέας του θανάτου σε όλο το βιβλίο. Ο Σαρτρ είναι κάποιος που έχει καταφέρει να περιφρονεί τον θάνατο. Μόνη σημασία έχει το παρόν που ζούμε.Ωστόσο, ο θάνατος είναι μια βεβαιότητα που συγκλονίζει την "μικρή" Λασσιθιωτάκη. Κοντά του, η νεαρή φοιτήτρια ευεργετείται. Μαθαίνει να παρατηρεί τον κόσμο, να μελετά σε συνθήκες παρατεταμένης μοναξιάς και να ξεπερνά τον φόβο του θανάτου. Ενώπιον αυτού του φόβου, όλοι οι άνθρωποι δείχνουν συνομήλικοι.
Ο σπουδαίος φιλόσοφος, εμβληματική φυσιογνωμία της παγκόσμιας διανόησης, ζει μια ζωή μέσα στην συντροφικότητα και τις συναναστροφές. Παραμένει μέχρι το τέλος αξιοπρεπής και χωρίς να παραπονιέται για την κακή σωματική του υγεία.Ο Σαρτρ είναι ένας ενεργητικός ακροατής που αναζητά ακόμη και την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια που έχει τη δική της σημασία στην υποκειμενική ιστορία του ανθρώπου. Είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι και η "ελευθερία είναι συνώνυμη της αγωνίας".Μέσα από τις ολονυχτίες και τις προσωπικές εξομολογήσεις του φιλοσόφου, η νεαρή φοιτήτρια θα αργούσε να συνειδητοποιήσει την εύνοια των συγκυριών.
Το βιβλίο είναι μια σύνθεση ημερολογιακών καταγραφών, περιγραφών της συγγραφέως και μιας, όσο γίνεται, πιστής αναπαράστασης των στιχομυθιών ανάμεσά τους.Διαβάζοντάς το , σχηματίζω για τον Σαρτρ την αίσθηση ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε να κατανοήσει τον άνθρωπο, στάθηκε δίπλα στους κατατρεγμένους και , σχεδόν, προκάλεσε την φθορά του εαυτού του προκειμένου να μην νιώθει ενοχές για την μεγάλη του ανάγκη να ξοδευτεί ως το μεδούλι της ύπαρξής του .
Η Λίζυ Λασσιθιωτάκη δεν μετάνιωσε καθόλου για όλα αυτά που έζησε.Αντιθέτως, η παραμονή της κοντά στον Σαρτρ υπήρξε κάτι που θα την συνοδεύει για όλη της τη ζωή.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 13, 2016

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ



Οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι στην Αφρική, αυτοί που έχουν υποστεί την ανελέητη επίθεση στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους από τους αδίστακτους πολιτισμένους της Δύσης, δημιουργούν την δική τους γλώσσα και την δική τους σοφία. Σύμφωνα με την αφρικανική παροιμία που ανήρτησα προηγουμένως, "Αν θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αν θες να πας μακριά, πήγαινε με άλλους". Σχολιάζοντας το πρώτο μέρος της παροιμίας, διαπιστώνουμε ότι η ταχύτητα είναι συνυφασμένη με την μοναχική πορεία του ανθρώπου. Ο ένας και μοναδικός άνθρωπος έχει τον δικό του ρυθμό.Οι ρυθμοί των άλλων είναι τροχοπέδη σε μια ολοένα και μεγαλύτερη επιτάχυνση των δικών του ρυθμών.Το προσωπικό παράδειγμα του ανθρώπου βρίσκει την αναλογία του στην δική μας σύγχρονη κοινωνία την αποκαλούμενη, "κοινωνία της μοναξιάς".Έχοντας αποφασίσει να επιταχύνουμε τους ρυθμούς μας, θυσιάζουμε την αξία και τη συμβολή των συναναστροφών στη ανάπτυξη μιας προβληματικής που θα πείθει συνεχώς ότι η πρόοδος των ανθρώπων συντελείται μέσα σε συνθήκες κοινωνικής ευημερίας. Ο άλλος, λοιπόν, λογίζεται ως ένα βαρίδιο από το οποίο πρέπει να απαλλαγούμε το δυνατόν συντομότερα.
Στο δεύτερο μέρος της παροιμίας, η ζωή μας δεν είναι αγώνας εξόντωσης όπου ανταγωνιζόμαστε στην ταχύτητα για το ποιός θα τερματίσει πρώτος, αλλά ένας μαραθώνιος με αυξομειώσεις της ταχύτητας και με έναν ορίζοντα βλέμματος που μας παρουσιάζεται διάπλατα χάρη στους συνοδοιπόρους μας.Αν θέλουμε οι κοινωνίες μας να αποκτήσουν ένα όραμα ζωής για ευτυχισμένους ανθρώπους θα πρέπει να ανακαλύψουν μια κοινή αφετηρία και να συγχρονιστούν σε ένα κοινό βηματισμό.Το "Σπεύδε βραδέως" μπορεί να θεωρηθεί μια καλή άσκηση συγχρονισμού!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 12, 2016

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΡΑΚΜΗ

Ενθαρρύνουμε στους ανθρώπους την προσπάθεια να γίνουν καλύτεροι• σε καμιά περίπτωση δεν επιβεβαιώνουμε μέσα απ' αυτήν την πράξη την υπεροχή τους. Συνήθως, τα λόγια αξιοσύνης εκλαμβάνονται  από κάποιους ως ακόμη ένας κρίκος στην μακρά αλυσίδα των επιτηδεύσεων και των ψεύτικων λόγων. Παρατηρώ κατά καιρούς, ότι ο καλύτερος τρόπος για να τα τσουγκρίσουμε με κάποιον είναι να του απευθύνουμε την εκτίμησή μας. Σχεδόν ακαριαία, ο αποδέκτης των καλών λόγων μοιάζει να αποδιοργανώνεται. Μαθημένος σ' έναν κόσμο που διαρκώς τον ταπεινώνει και του στερεί την δυνατότητα της ελεύθερης ανάπτυξης του εαυτού του, στέκεται καχύποπτος απέναντι σε κάποιον που τον προτρέπει να συνεχίσει τον ευγενικό αγώνα για τα υψηλότερα ιδανικά. Σύμπτωμα αυτής της καχυποψίας είναι η επίδειξη αγένειας και μιας αψυχολόγητης εχθρικής συμπεριφοράς που εκδηλώνεται με μια βλακώδη υπεροπτική πόζα. Αλήθεια, πόσες φορές έχετε μετανιώσει που είπατε καλά λόγια για τους άλλους; Αλήθεια, δεν νιώθετε  μια μικρή πικρία για  τους ανθρώπους εκείνους που είναι ανάξιοι τόσο των καλών σας  λόγων όσο και της περιφρόνησής σας; Αυτό και αν είναι παρακμή!!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 08, 2016

ΝΤΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΝΟΜΙΑ

Αποφεύγοντας την αναζήτηση τεκμηρίων στην μακραίωνη ιστορία των ανθρώπων, μπορούμε να καταλάβουμε κι εμείς τα κουτορνίθια  ότι σε γενικές γραμμές υπήρχαν αυτοί που ζούσαν μια ζωή με προνόμια και αυτοί που ήταν αναξιοπαθούντες και δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Η κοινή λογική λέει ότι η ζωή δεν θα μπορούσε να προχωρήσει με τόσο κραυγαλέες αντιφάσεις και με τέτοιες αδυσώπητες ανισότητες. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο κατηγορίες ανθρώπων θα έπρεπε να έχει επινοηθεί μια ενδιάμεση ζώνη στην οποία θα κατοικούσαν άνθρωποι που ζούσαν ανάμεσα στην κατοχή ορισμένων προνομίων και στο οριακό βίωμα της μερικής εξαθλίωσης. Η μέση τάξη ενσάρκωνε πάντα το όραμα να ανελιχθεί και να αποκτήσει περισσότερα προνόμια. Επιπλέον, ήταν σε καλύτερη μοίρα από τους φτωχοδιάβολους που αργοπέθαιναν στους δρόμους.

Η μεσαία τάξη κοίταζε πάντα εκστατική και γοητευμένη προς τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας. Τα μέλη της ασκούνταν σε προσομοιώσεις ζωής (για αυτές τις αναπαραστάσεις δεν χρειαζόταν η τεχνολογική πρόοδος αλλά τα εύκολα λεφτά) αυτών των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων και διέθεταν αρκετό χρόνο για να το κάνουν. Από το σλόγκαν "στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις" θα περνούσαμε στο "στην Ελλάδα είσαι ό,τι προσποιείσαι". Η συνεχής προσποίηση όλων αυτών που δεν ήμασταν και επιθυμούσαμε να γίνουμε, έθρεψε τις αυταπάτες μας ότι είχαμε πετύχει τους στόχους μας! Αφού τα προνόμια δεν μας τα έδιναν με το καλό, θα τα αποκτούσαμε  μοιάζοντάς τους όσο περισσότερο γίνεται. Με την καπατσοσύνη μας και υιοθετώντας κοινούς κώδικες συμπεριφορών και στάσεων, γίναμε τις περασμένες δεκαετίες προνομιούχοι και απαιτούσαμε να αντιμετωπιζόμαστε ως τέτοιοι.

Η κατοχή προνομίων και η υπεροπτική μας πόζα θωράκισαν τις ζωές μας και μας κατάντησαν μαλθακούς και ιδιαίτερα εύθικτους κάθε φορά που διαφαίνονταν στον ορίζοντα απειλή για την ιδιαίτερη και ευνοϊκή μεταχείρισή  που τυγχάναμε. 

Είναι τσεκαρισμένο ότι αυτοί που φωνάζουν περισσότερο και απειλούν θεούς και δαίμονες είναι αυτοί που ζούνε σε ένα ιδιαίτερο καθεστώς προνομίων και προσωπικής ευημερίας. Την προηγούμενη φορά, μια σωφερίνα που έχει εξασφαλισμένο πάρκινγκ στην πολυκατοικία της έκανε ολόκληρη φασαρία επειδή δεξιά και αριστερά της πυλωτής(σε κοινόχρηστο χώρο εννοείται) ήταν σταθμευμένα δυο αυτοκίνητα που δεν της εμπόδιζαν την έξοδο αλλά της "ζητούσαν"να είναι λίγο πιο προσεκτική. Τέτοιες σωφερίνες(ανδρικού ή θηλυκού γένους) που ξεσηκώνουν τον κόσμο επειδή έχουν μάθει να τα έχουν όλα, η χώρα μας διαθέτει σε αφθονία. Να εμπιστεύεστε και να συμπάσχετε με αυτούς που υπομένουν με στωικότητα την δοκιμασία σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2016

ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΣΤΟ ΞΙΦΟΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ...


Στα τηλεοπτικά πάνελ, οι συνομιλητές διεκδικούν περισσότερο χρόνο ομιλίας σε βάρος των υπολοίπων. Όποιος έχει μεγάλη εμπειρία από τέτοιου είδους συμμετοχές, αποκτάει και την ικανότητα να ροκανίζει τον χρόνο των υπολοίπων είτε επιμηκύνοντας τον χρόνο που του αναλογεί, είτε διακόπτοντας τον ειρμό της σκέψης όλων των άλλων. Συνήθως, ο συνειδητά δολιοφθορέας για τον οποίο μιλάμε, ποντάρει πολύ στην ευθιξία των συνομιλητών και κάνει ό,τι είναι δυνατό ώστε η προσοχή των τηλεθεατών να εστιάζει περισσότερο στην ένταση των διαξιφισμών. Σε ένα πάνελ που μοιάζει περισσότερο σαν μνημόσυνο της πολιτικής σκέψης, οι εντάσεις της φωνής και οι θεατρινίστικοι διαξιφισμοί πλασσάρονται ως το μόνο αληθινό που συμβαίνει στο στούντιο. Κάποτε, στο πολύ κοντινό μας παρελθόν, ο εύθικτος συνομιλητής λάμβανε αυτοβούλως τον λόγο επειδή οι άλλοι "του πετούσαν το μπαλάκι"(αγχολυτικό ή όχι, μένει να διευκρινιστεί).Τον τελευταίο καιρό, οι συνομιλητές δείχνουν να διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Τώρα, δεν απαντάνε σε όλους αυτούς που τους "πετάνε το μπαλάκι", αλλά σε όλους αυτούς που τους "πετάνε το ξίφος".Νομίζω ότι έχουμε περάσει και επισήμως σε μια καινούρια φάση όπου πρέπει να ανακοινωθεί με μεγαλοπρέπεια το τέλος της αθωώτητας στα τηλεοπτικά πάνελ. Ενδεχομένως, θα ακολουθήσουν και εκφράσεις του τύπου "μου πετάνε τη σφαίρα".