Παρασκευή, Μαΐου 13, 2016

ΒΙΚΥ ΤΣΕΛΕΠΙΔΟΥ

(Στην φωτογραφία αριστερά, η Βίκυ Τσελεπίδου• στα δεξιά, η Σοφία Τολίκα)
Βαδίζοντας και μετακινούμενοι αενάως , οι άνθρωποι κατακτούν τον χώρο κσι τον χρόνο.Βαδίζοντας και μετακινούμενοι αενάως, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλούν με μια γλώσσα πανανθρώπινη. Για μένα, η πατρίδα είναι ο τόπος και ο χρόνος στον οποίο μαθαίνω να εκφράζω και να ερμηνεύω όλα αυτά που νιώθω. Η συμπαθέστατη, Βίκυ Τσελεπίδου, διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο της "Αλεπού, αλεπού τι ώρα είναι;".Το βιβλίο της είναι το δεύτερο και αναφέρεται στα βιώματα των προσφύγων συμπατριωτών μας! Η ίδια μας λέει ότι το παρόν βιβλίο γράφτηκε σε ανύποπτο χρόνο και πριν το ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης. Η παρουσίαση του βιβλίου είχε τον χαρακτήρα μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Λόγος στον οποίο παρεμβαλλόταν μουσική! Αν κατάλαβα καλά, η πατρίδα για την συγγραφέα και συμβολαιογράφο είναι ο προορισμός. Ο προορισμός απαντάει στο θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα " Πού πάμε;". Η Βίκη Τσελεπίδου δεν μπορεί να απαντήσει αν η πορεία μας στον χρόνο και τον χώρο είναι γραμμική, σπειροειδής που φτάνει στα "βαθύτερα υποστρώματα του εγώ" ή κυκλική όπου όλα επαναλαμβάνονται.Ο εκδότης της Νεφέλης, Περικλής Δουβίτσας, δήλωσε ότι η συνεργασία με την συγγραφέα υπήρξε μια ευτυχής συγκυρία για την οποία δεν μετάνιωσε καθόλου. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν και φωτογραφίες της Σοφίας Τολίκα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑΣ


Οι ερωτήσεις που γίνονται σ' έναν συγγραφέα τον βοηθούν να αποκαλύψει στοιχεία του εαυτού του ενώπιον του κοινού που τον παρακολουθεί. Στις παρουσιάσεις βιβλίων εδώ στη διεθνή έκθεση βιβλίου, το κοινό ακούει για βιβλία που δεν τα έχει διαβάσει εκ των προτέρων ώστε να διαμορφώσει γνώμη. Το μειονέκτημα αυτό, ο Δημήτρης Μαμαλούκας θέλησε να το αμβλύνει , συνειδητά ή ασυνείδητα, με απαντήσεις σε μια πληθώρα ερωτήσεων από τον συνομιλητή του Κυριάκο Αθανασιάδη(επίσης συγγραφέα). Έτσι, μαθαίνουμε για την μεγάλη αγάπη του Δημήτρη Μαμαλούκα στο τρέξιμο και τις συμμετοχές του σε μαραθώνιους. Το τρέξιμο των μεγάλων αποστάσεων, φαντάζομαι, προσφέρει αυτοπειθαρχία που είναι άκρως απαραίτητη στη συγγραφική δραστηριότητα.Ο Μαμαλούκας αγαπάει πολύ τη Θεσσαλονίκη. Από εδώ είναι η γυναίκα του. Έρχεται στην πόλη από το 1982 και ξέρει τα καλά και τα άσχημά της. Στο σπίτι βλέπει ταινίες με το παιδί του και υπάρχουν φορές που έχει αντίληψη της αρχής και του τέλους της ιστορίας , επειδή, στο ενδιάμεσο, αποκοιμιέται. Το σπίτι του είναι γεμάτο με βιβλία. Η κόρη του είναι από ενάμιση χρονών με ένα βιβλίο στο χέρι. Οι αναγνωστικές συνήθειες πρέπει να αποκτώνται από μικρή ηλικία μέσα στην οικογένεια και το σχολείο. Δεν του αρέσουν οι διανοούμενοι που δεν καταδέχονται ταπεινά αναγνώσματα και διαβάζουν από Τζόις και πάνω. Λέει πως έχει φίλους που δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους βιβλία και αρκούνται στις εφημερίδες. Ο Δημήτρης Μαμαλούκας διαθέτει ένα μεγάλο αρχείο στο σπίτι. Ως παρθένος στο ζώδιο, είναι εξαιρετικά επιμελής με το αρχειακό του υλικό. Σε μια συνάντηση εδώ στη Θεσσαλονίκη με τον μακαρίτη, Μένη Κουμανταρέα, θυμάται την προτροπή του Κουμανταρέα να γράφει κάθε μέρα: "Γράφε κάθε ημέρα γιατί δεν θα μπορείς αργότερα να το κάνεις". Ο Δημήτρης Μαμαλούκας πιστός στο καθήκον της Γραφής, παρουσίασε το αστυνομικό μυθιστόρημα "Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών" από τις εκδόσεις Κέδρος.
Υ.Γ Είναι η πρώτη φορά που βλέπω σκυλάκι σε παρουσίαση βιβλίου.Όταν το σκυλάκι συμφωνούσε με αυτά που άκουγε, γάβγιζε!

Κυριακή, Μαΐου 08, 2016

ΑΙΩΝΙΟΙ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ

Άνθρωπος, αυτός ο Αιώνιος Παίκτης με άθυρμα την διανομή και την ανακατάληψη της εξουσίας! Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο απωλεσθείς παράδεισος είναι για ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων η απώλεια της εξουσίας επι της γης! Είναι εντυπωσιακό, αλλά δεν υπάρχει τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας που να μην συναντήσουμε τον Αιώνιο Παίκτη.Οι ανάγκες του πολλές και πιεστικές! Μανιώδης ζήτουλας των διακρίσεων και της υπερέχουσας εξουσίας! Νικητής και όχι νικημένος• θριαμβευτής και όχι ταπεινωμένος σ' αυτό το άθλιο και σχεδιασμένο ανά τους αιώνες παιχνίδι!
Στην μακραίωνη ιστορία, οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να βιώσουν τα έργα και τις ημέρες του Αιώνιου Παίκτη. Όσοι αρνήθηκαν να συμμετέχουν στα παιχνίδια του, καταδικάστηκαν στην ανυπαρξία. Γενιές και γενιές των ανθρώπων αναδύονται ηττημένες αλλά πανέτοιμες να αλλάξουν τους όρους του παιχνιδιού και να αποκτήσουν την επιμέλεια του εαυτού τους! Η ανάληψη της ευθύνης για την επιμέλεια του εαυτού τους είναι το αντίθετο της επιθυμίας για την κατάληψη των θέσεων εξουσίας! Κατέχοντας το αυτεξούσιο, οι άνθρωποι απαρνιόύνται την πρόσκληση του Αιώνιου Παίκτη! Όσον αφορά εμένα, αναγνώριζα πάντα την εφήμερη παρουσία των Παικτών στο παιχνίδι...

Παρασκευή, Μαΐου 06, 2016

ΤΟ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


Ένας από τους χιλιάδες Σύριους που έχουν καταφέρει να αποδράσουν από την κόλαση του εμφύλιου σπαραγμού, αναφέρει ότι εγκατέλειψε την χώρα του επειδή δεν ήθελε να σκοτώσει και ούτε να σκοτωθεί. Τέτοιου είδους δηλώσεις είναι μεγαλειώδεις και αποστομωτικές σε όσους κατηγορούν τους νέους άντρες για δειλία στην υπεράσπιση της χώρας τους μ' όλα τα μέσα. Κάθε Σύριος που αρνείται να εμπλακεί στον πόλεμο και αναδεικνύει τα συνειδησιακά του προβλήματα, αποτελεί έναν ήρωα του σύγχρονου αντιπολεμικού κινήματος. Στην χώρα μας θα έπρεπε να υποδεχθούμε τους πρόσφυγες όχι ως φτωχούς και εξαθλιωμένους ανθρώπους αλλά ως μέλη ενός ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος που αρνείται εμπράκτως την χρήση των όπλων και τη διαιώνιση της δυστυχίας!

Τρίτη, Μαΐου 03, 2016

ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ

Σήμερα το πρωί, ένα περιπολικό της αστυνομίας ήταν παρκαρισμένο αρκετά πριν την γέφυρα του ποταμού Νέστου. Σε κάθε οδηγό αυτοκινήτου που περνούσε από το συγκεκριμένο σημείο, ο αστυνομικός έκανε σινιάλο να μειώσει την ταχύτητα και να είναι προσεκτικός. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι θα συναντούσαμε πιο κάτω. Πραγματι, στην γέφυρα επάνω ήταν παρκαρισμένα τέσσερα αυτοκίνητα, ένα περιπολικό της αστυνομίας και κάποιοι νεαροί που μιλούσαν ανήσυχοι με τα κινητά τους τηλέφωνα. Ένα αυτοκίνητο ήταν στραπατσαρισμένο μπροστά. Η σύγκρουση πρέπει να ήταν σφοδρή! Μόλις διάβασα, ότι δυο νεαρές κοπέλες έχασαν την ζωή τους σε αυτό το δυστύχημα. Στα πλάγια του δρόμου υπήρχε στρώμα από χαλάζι. Συλλυπητήρια σε όλους αυτούς που θα παραμείνουν ζωντανοί για να θυμούνται τις δυο νεαρές κοπέλες!

ΕΖΗΣΕ ΜΟΛΙΣ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ


Όσο περισσότερο η κοινωνία εμφανίζεται χύμα, τόσο ο δημόσιος διάλογος για την επικαιρότητα θα μοιάζει με έκτακτο στρατοδικείο. Το βλέπω και στο νηπιαγωγείο: όσο προσέρχονται τα παιδιά χωρίς όρια, τόσο θα πρέπει να μοιάζω σαν συνταγματάρχης που απλά δίνει παραγγέλματα στα νήπια! Επίτηδες καταφεύγω στην στρατιωτική πειθαρχία! Η κοινωνία μας είναι ντυμένη στο χακί χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει ακόμη! Ο στρατός ως θεσμός εκφράζεται από δυο βασικά στοιχεία: πειθαρχία και άσκηση νόμιμης βίας. Οι πολίτες αυτής της χώρας διακατέχονται όλο και περισσότερο από φόβο. Παντού βλέπουν κάποιον που τους απειλεί και είναι έτοιμος να τους επιτεθεί.
Με αφορμή το τραγικό γεγονός της κατασπάραξης ενός πεντάχρονου παιδιού από τα σκυλιά μιας ιδιαίτερης ράτσας, οι χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναδεικνύουν την προσωπική ευθύνη του "αφεντικού"(άλλοι χρησιμοποιούν την λέξη "ιδιοκτήτης") που εκπαίδευσε τα σκυλιά να είναι τόσο "κακά". Όλες οι γνωμες συγκλίνουν στην άποψη ότι ένα σκυλί είναι καλό αρκεί να το εκπαιδεύσουμε να είναι καλό. Αυτή η άποψη είναι πολύ απλοϊκή επειδή δεν λαμβάνει υπόψη της ότι τα σκυλιά είναι ζώα που μπορούν να αντιδράσουν απρόβλεπτα ακόμη και αν τυγχάνουν της καλύτερης φροντίδας.
Ο απόστρατος αξιωματικός που είχε οκτώ σκυλιά στην κατοικία του, ήταν σαν να οπλοφορούσε.Τα σκυλιά ήταν ετοιμοπόλεμα για να επιτεθούν στους επίδοξους διαρρήκτες και να τους διαμελίσουν. Ο φόβος του για μια πιθανή εισβολή τον έκανε να αναζητά τρόπους άσκησης της νόμιμης βίας. Η ζωώδης ορμή των σκύλων σε έναν περιφραγμένο χώρο δεν συνιστά ποινικό αδίκημα.Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτά τα σκυλιά είναι στρατιωτάκια που υπακούουν σε διαταγές και προστάγματα.
Στον διάλογο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άλλοι προτείνουν την εκτέλεση των ζώων και άλλοι υπεραμύνονται της καλής φύσης των σκύλων. Αν αυτά τα ζώα έχουν την ατυχία να βασανίζονται, να κακοποιούνται και να μένουν νηστικά, τότε μπορεί να ξεχάσουν την καλή τους φύση και να δείχνουν την πιο αιμοβόρα και κακή πλευρά του εαυτού τους.
Όλοι μας καταντήσαμε μικροί στρατοκράτες που θέλουμε να έχουμε στις διαταγές μας τα σκυλιά. Στο φημισμένο πείραμα με τα σκυλιά, ο Παβλόφ " κατέληξε ότι όπως ο σκύλος, έτσι και ο άνθρωπος μπορεί, αν εκπαιδευτεί, να συνδέει τεχνητά ερεθίσματα* με ενστικτώδεις λειτουργίες του οργανισμού, όπως η έκκριση σάλιου από τους αδένες τους στόματος" .Σε αυτό το πείραμα, τα σάλια των σκύλων έτρεχαν στην θέα του φαγητού αλλά και σε κάθε ερέθισμα που συνδεόταν με το φαγητό. Για τα σκυλιά της τραγικής ιστορίας, η επιθετικότητά τους θα εκδηλωνόταν είτε με την παρουσία του επίδοξου διαρρήκτη, είτε με την παρουσία του δύστυχου παιδιού! Θλιβερό, πολύ θλιβερό!
*Σκέψου αν ο φόβος είναι ένα ερέθισμα που διοχετεύεται εντέχνως στις κοινωνίες μας! Σκέψου!!