Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2017

!"ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΑΝΤΙΑ"





Ο κοινωνικός έλεγχος είναι ασφυκτικός. Στην ελληνική ταινία "Τα κίτρινα γάντια" το σπίτι είναι ζωσμένο από το άγρυπνο βλέμμα ενός στρατηγού. Εντός της κατοικίας, διαβιούν ένα αντρόγυνο και η οικιακή βοηθός. Ο άντρας βασανίζεται από παθολογική ζήλεια για την γυναίκα του.Το άγχος να μην την χάσει, τον καθιστά μανιώδη  επιτηρητή όλων των κινήσεων και των συμπεριφορών της γυναίκας του!

 Στο σπίτι προσφέρει τις υπηρεσίες της μια οικιακή βοηθός επί 24ωρου βάσεως! Ένα φλερτ που καταλήγει σε σχέση, η υπηρέτρια δεν μπορεί να το χαρεί! Για να ανταλλάξουν κάποιες κουβέντες και να κανονίσουν ραντεβού, η οικιακή βοηθός πρέπει να προφασίζεται εξωτερικές εργασίες. Ο φίλος της αναγκάζεται να κόβει βόλτες έξω στον δρόμο και αυτό κινεί τις υποψίες στον κύριο του σπιτιού για πιθανό ειδύλλιο με την γυναίκα του. Η αρρωστημένη φαντασία του κυρίου του σπιτιού οργιάζει. Όλα θα τελείωναν , αν στις επίμονες  τηλεφωνικές κλήσεις του στρατηγού ο άντρας  απαντούσε. Ο στρατηγός, εκπαιδευμένος στην παρατήρηση, σντιλαμβάνεται την οικιακή βοηθό να ερωτοτροπεί με τον άγνωστο άντρα που είχε στήσει καραούλι εκτός της οικίας! Μια τέτοια κρίσιμη πληροφορία για την εξέλιξη της πλοκής, θα μπορούσε να καθησυχάσει τον άντρα του σπιτιού. Ωστόσο, αυτή η παροχή της κρίσιμης πληροφορίας διαρκώς αναβάλλεται. 

Ακολουθεί ένα πλήθος συμπτώσεων που γιγαντώνουν τη ζήλεια και την ανησυχία του άντρα. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και το ζευγάρι διέρχεται μια σοβαρή κρίση. Επί ματαίω, η γυναίκα προσπαθεί να  άρει τις αμφιβολίες και να αμβλύνει την καχυποψία του άντρα της. Οι συγκυρίες δεν την ευνοούν μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν να ανοίξουν τα στόματα. Όλη αυτή η κωμωδία των παρεξηγήσεων λαμβάνει τέλος, όταν ο άγνωστος "μουστάκιας" αποκαλύπτει την πρόθεση του να ζητήσει σε γάμο την οικιακή βοηθό! Τότε, αρχίζουν να φανερώνονται όλες οι πτυχές των γεγονότων και αναδεικνύεται η αλήθεια. 


Νομίζω,  ότι αυτό που χρειάζεται να διδαχτούμε απ'αυτήν την ταινία, είναι η διαρκής αναβολή της κρίσιμης πληροφορίας. Μην δυσφορείτε με την πολυλογία των άλλων!  Σκεφτείτε ότι μέσα σ' αυτήν την φλυαρία κρύβεται καμουφλαρισμένη η "κρίσιμη πληροφορία"...

Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2017

"ΜΠΟΡΕΙΣ;"




Υπάρχουν λογοτέχνες που παράγουν αξιοσημείωτο έργο. Όταν παρουσιάζουν τα βιβλία τους, σε αντιθέση  με τον γραπτό τους λόγο που  είναι χειμαρρώδης, δείχνουν σαν να ελέγχουν την ροή του προφορικού τους λόγου. Νομίζω ότι όλο αυτό είναι ένα τέχνασμα που αφορά τους συγγραφείς που επιθυμούν τις μεγάλες συνθέσεις στον γραπτό  λόγο. Σαν οι εσωτερικές τους αντιστάσεις να αποτελούν ένα φράγμα στις λέξεις που συναθροίζονται  ώστε να απλωθούν στο σύνθημα του συγγραφέα και να κατακλύσουν με την ορμητική τους διάθεση  το συγγραφικό τους έργο! Στην φωτογραφία (διεθνής έκθεση βιβλίου, Μάιος 2017), ο Στέφανος Τσιτσόπουλος παρουσιάζει το ογκωδέστατο μυθιστόρημα "Μπορείς;" της συγγραφέως , Έρσης Σωτηροπούλου, που πρέπει να γιορτάζει σήμερα ( διαβάζω ότι το όνομα Έρση σημαίνει δροσιά). Η Σωτηροπούλου σημαίνει για μένα μια ανυποχώρητη στάση και μια διαρκή σύγκρουση πάνω στα θεμελιώδη ζητήματα της  ελευθερίας και της ακηδεμόνευτης έκφρασης της σεξουαλικότητας! Πολύχρονη και υγιής, ακόμη και αν σφάλλω και δεν τα πάω καλά με τα εορτολόγια...

ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ


Ο σεισμός όπως και καθετί που συμβαίνει αιφνιδίως, είναι μια διακοπή από τις συνήθειες της καθημερινότητας! Κατά βάθος,, όλοι επιθυμούμε να συμβεί κάτι που θα μας "ταρακουνήσει" και θα μας βγάλει εκτός προγράμματος! Μας αρέσει να βιώνουμε την ασφάλεια, παρεκκλίνοντας έστω και για λίγο απ' αυτήν!

Ένας σεισμός, άθελά μας, γίνεται αφορμή για να βιώσουμε την διακοπή των συνηθειών μας! Αν μας πιάσει στον ύπνο, θα ξυπνήσουμε και θα πεταχτούμε έντρομοι εκτός της κατοικίας μας. Αν εργαζόμαστε, ή αν πίνουμε το ποτό μας με τους φίλους στο μπαράκι, αν ανταλλάσσουμε φιλιά με τον ερωτικό μας σύντροφο ή αν γευματίζουμε, όλα αυτά τα στιγμιότυπα παγώνουν στον χρόνο. Την ώρα που το έδαφος χορεύει, προέχει η ασφάλεια και η προστασία της ζωής μας! Ναι, ενδόμυχα,  μπορεί να επιθυμούμε το 《κάτι άλλο》 που θα διαταράξει την  ρουτίνα της καθημερινότητάς μας. Ωστόσο,, δεν θέλουμε να χάσουμε τη ζωή μας αλλά να ζήσουμε κάτι που θα μπορούσαμε να αφηγηθούμε εκ των υστέρων! Αν κάποιοι ξεφεύγουν απ' αυτόν τον βασικό κανόνα, είναι επειδή οι συγκυρίες και η θεά τύχη τους παίζουν άσχημο παιχνίδι!

Στην Κω, δυο αλλοδαποί τουρίστες βρέθηκαν την κρίσιμη στιγμή στο μέρος όπου έμελλε να γίνει ο τάφος τους! Ούτε κατά διάνοια δεν επιθυμούσαν την δεδομένη στιγμή να θέσουν τους εαυτούς τους εκτός ορίων! Δυστυχώς, το παιχνίδι παίζεται χωρίς να λαμβάνουμε ιδιαίτερη πρόσκληση για συμμετοχή!  Μας εμπεριέχει η τύχη, η ατυχία ή και η δυστυχία! Κάποιοι νεαροί την γλύτωσαν με αμυχές, άλλοι το διασκέδασαν και κάποιοι ακρωτηριάστηκαν στα κάτω άκρα• άλλοι παρουσίασαν πρόβλημα στα μάτια τους και άλλοι έλαβαν πρώτες βοήθειες και επέστρεψαν υγιείς στους γονείς, τους φίλους και τ' άλλα αγαπημένα τους πρόσωπα! 

Η διακοπή των συνηθειών της καθημερινότητας προκάλεσε αρρυθμίες στην κοινωνική και οικονομική ζωή του νησιού. Είναι καλοκαίρι και ο τουρισμός,  το 《γερό μας χαρτί》, πρέπει να αποφέρει πολλά κέρδη. Οι ντόπιοι κάτοικοι και οι αρχές του νησιού λένε πως αποκαθίσταται γρήγορα και ανέλπιστα η ομαλότητα. Όλοι συμβάλλουν σ' αυτό! Ακόμη και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που 《ξύπνησαν》 από τον καλοκαιρινό λήθαργο της ενημέρωσης, εκθειάζουν τους ατρόμητους τουρίστες που παραμένουν στο νησί και περιφρονούν προκλητικά τον Εγκέλαδο!

Το νησί πρέπει να ξαναβρεί επειγόντως τους γνώριμους ρυθμούς. Ο χρόνος που κυλάει είναι πολύτιμος. Οι νεκροί ενταφιάζονται άρον άρον! Οι τραυματίες που υπέστησαν μη αναστρέψιμες βλάβες,  θα ακολουθήσουν την δική τους μοναχική πορεία αποκατάστασης της υγείας τους. Τα μπάζα των ερειπίων μαζεύονται ταχύτατα και  οι τουρίστες θα ξανακοιμηθούν στα ωραία τους κρεβάτια. Οι κάτοικοι του νησιού ξαναβρίσκουν το χαμόγελο τους και τα ανήσυχα βλέμματα τείνουν να εκλείψουν! Στο πανέμορφο νησί λένε πως έγινε σεισμός, αλλά ποιός μπορεί να το πει με σιγουριά αυτό;

Η μνήμη του τραυματικού γεγονότος μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα, θα πρέπει να απωθηθούν! Κάθε απώλεια της ανθρώπινης ζωής,  κάθε ενθύμιο των καταστροφών και των καταθλιπτικών συγκινήσεων χρειάζεται να υπάρξει και να ενταχθεί στην βραχύχρονη μνήμη που διαρκεί τρεις ημέρες, όπως και τα θαύματα! Δυστυχώς, έτσι διαπαιδαγωγούμαστε όλα αυτά τα χρόνια! Τα έκτακτα γεγονότα  που ποτέ δεν τελειώνουν, τα προσπερνάμε και τα απωθούμε  επειδή απειλούν να διακόψουν την καταναλωτική μας αγρυπνία!  Ως πολίτες και όχι ως καταναλωτές, θα έπρεπε να διεκδικήσουμε πίσω τ' απωθημένα μας! Αντέχουμε;