Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2017

Η ΕΠΑΡΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

Παίζουν δυο ομάδες σ' έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Η μία ομάδα διαθέτει καλύτερους παίκτες και ικανούς γκολτζήδες. Το ημίχρονο βρίσκει την μία ομάδα να κερδίζει. Στα αποδυτήρια, ο προπονητής δεν θέλει να καθησυχάσει τους παίκτες του. Τους θέλει σε εγρήγορση, επειδή τίποτα δεν έχει τελειώσει! Τους ζητάει να βγουν στο δεύτερο ημίχρονο και να μην νιώθουν ότι προπορεύονται στο σκορ. Τους προτρέπει να ξεχάσουν και να παίξουν το υπόλοιπο 45λεπτο του αγώνα από το μηδέν! 

Την παραπάνω τακτική σκέφτομαι για όλους αυτούς που έχουν πτυχία, προσόντα και αποτελούν τους γνήσιους εκφραστές της μεγάλης γενιάς που έχει κάνει σημαία της τον ομηρικό στίχο 《αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων》! Για αυτούς,λοιπόν,,θα έκανε καλό να ξεχνάνε τα προσόντα τους και να μπαίνουν κάθε φορά στην αρένα της πραγματικότητας από το μηδέν! Αυτοί που αξίζουν,  χρειάζεται να υπερασπίζονται την αξία τους σε καθημερινή βάση και μέσα από την παρουσία , τις πράξεις και τη δύναμη της γνώμης τους - όχι της άποψης•αυτήν την έχουν όλοι.

Όσοι κερδίζουν στο ημίχρονο, όσοι δηλαδή καλύπτονται πίσω από τα πλούσια βιογραφικά και επικαλούνται τα πτυχία τους κι άλλα αποδεικτικά στοιχεία, οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο δρόμος είναι μακρύς και το αποτέλεσμα στο τέλος του αγώνα αμφιλεγόμενο!  Ο Κωστής Παπαγιώργης, θυμίζω, άφησε μεγαλειώδες έργο χωρίς να διαθέτει πτυχίο. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, τελειώνω, άφησε το σπουδαίο πνευματικό του αποτύπωμα χωρίς καν να διαθέτει απολυτήριο γυμνασίου. Αυτοί κι άλλοι πολλοί, σήκωσαν ψηλά τη "σημαία" ...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα