Τρίτη, Απριλίου 03, 2018

Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΗΣ ΒΕΡΓΑΣ

Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο. Εκεί ευδοκιμούν  κυδωνιές και άλλα δέντρα που με κατάλληλη επεξεργασία μπορούμε να τα μετατρέψουμε σε όμορφες και ευλύγιστες βέργες για το σχολείο. Η "παιδαγωγική της βέργας" που υιοθετούσε ως μέσο σωφρονισμού τις βιτσιές στις παλάμες των μικρών μαθητών κυριάρχησε, κυρίως, στις μαύρες δεκαετίες του 1940, του 1950 και του 1960.Με ένα παρελθόν τόσο βίαιο, έπρεπε οι παιδαγωγοί εκείνης της εποχής να επιβληθούν σε πολυάριθμα τμήματα και να κατευνάσουν τις βίαιες παρορμήσεις των παιδιών με μια εξίσου βίαιη συμπεριφορά.Τα σχολεία έμοιαζαν περισσότερο με κρεοπωλεία που παραλάμβαναν φρέσκο κρέας για να το παραδώσουν σιτεμένο σε μια κοινωνία που νομιμοποιούσε το ξύλο και θεμελίωνε όλες τις αξίες στον φόβο.Οι γονείς , άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από τον μόχθο της καθημερινότητας, παρέδιδαν εν λευκώ την διαπαιδαγώγηση των παιδιών στους δασκάλους εκείνων των εποχών." Η σάρκα δική σου, τα κόκαλα δικά μου" φέρεται να λέει ο πατέρας καθώς παραδίδει τον γιο του στον δάσκαλο( Νίκος Καζαντζάκης). Μέσα σε μια πλήρη αποδοχή της βίας, υπήρξαν γενιές παιδιών που αρνήθηκαν αυτόν τον τρόπο διαπαιδαγώγησης και αποτέλεσαν τους μεγαλύτερους κατήγορους του συστήματος "όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος"!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα